Szukałem was.
Przedstawcie się, a wieśniacy przeżyją.
Czarownicy uciekli.
Wiadomość od Jerlamarela.
Wiadomość dla oczu.
„Moje drogie dzieci,
rzeka jest pierwszym krokiem w długiej podróży do mnie”.
Ja czegoś nie mam.
Czegoś ważnego. Musimy to odzyskać.
Wiem, kto zabrał nasze rzeczy. Patrzcie.
Szepczą o tobie.
Kto szepcze? Lady An? Lord Dune?
Jej śmierć nie może nosić śladów walki.
Żadnego dowodu wskazującego na człowieka.
Zdecydowałam, że nie umrę dla tego miasta, ale ono dla mnie.
Jerlamarelu, nie przyszedłeś po mnie.
Więc ja przyjdę do ciebie.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Chet-chet!
Chet-chet-chet!
Tu jesteś.
Spójrz, co się stało.
Spójrz, co zrobiłam.
To koniec twojej historii.
Was wszystkich... zakończyłam ją.
Ale moja dopiero się rozpoczyna.
Żegnaj, ojcze.
Zawsze cię kochałam, nawet jeśli ty nie kochałeś mnie.
Proszę, królowo.
Bóg nas opuścił!
Jesteśmy Payanami. Jesteśmy święci. Jesteśmy wybrańcami...
Chodź, mały.
Dobry pies.
Bestia spała zbyt długo.
A teraz się obudziła.
Wszystko jest przed nami...
wszystko, co się liczy.
Dziękuję.
A co zrobiłam?
Dałaś mi czas w samotności.
Nie dopraszałaś się odpowiedzi, których nie mogę dać.
Co jest takiego ważnego w błyskotkach od ojca,
że ryzykujesz życie swoich dzieci, swojego męża...
by je odzyskać?
Jestem pewna, że jeśli w tej historii jest coś więcej, niż już zdradziłaś,
najpierw powiedziałabyś im, nie mnie.
Powiem jednak...
że jest inne pytanie...
spędziłam trochę czasu...
nie mogąc uciszyć myśli.
Co to za pytanie?
Dzień, gdy pojawiłaś się w naszym życiu...
pamiętasz, co powiedział mi Jerlamarel przed samym odejściem?
Nie.
Powiedział: „Uważaj”.
W tamtej chwili i później
zakładałam, że miał na myśli:
„Uważaj na kobietę, którą kocham i dzieci, które urodzi”.
Jego słowa były dla mnie niczym skała...
coś solidnego, czego się trzymałam przez te wszystkie lata.
Ale z tym wszystkim co się zmieniło, odkąd opuściliśmy wodospad
i wyruszyliśmy w górę rzeki...
zastanawiam się, czy może źle go zrozumiałam.
Co innego mógł mieć na myśli?
Twój mąż i dzieci
poszli nieuzbrojeni w niebezpieczeństwo, bo tak powiedziałaś.
Nie zawahali się.
Ty też nie.
Czuję, że coś się w tobie zmienia, odkąd wyruszyliśmy w tę podróż.
Coś w twoim głosie, zachowaniu, Maghro.
Coś potężnego.
Mrocznego.
Jestem tą samą osobą, którą znałaś prawie całe życie.
Rozumiem twoje zakłopotanie i toleruję ciekawość.
Ale nie sugeruj, że mój mąż i dzieci są w niebezpieczeństwie
z powodu moich złowrogich zamiarów.
Lub że nie obchodzi mnie ich dobro.
Weź mnie za rękę.
Módl się ze mną...
żeby wrócili cali i zdrowi.
To mogą być ślady.
Gdzie?
To niedorzeczne.
Co słyszysz?
Nic.
Słyszę nucenie.
Tak.
Wielu ludzi. Nucą.
Dochodzi stamtąd.
Nucą? Kto nuci?
Nucenie.
Co to jest?
Opayol. Śmieciarze.
Nikogo tam nie ma. Wygląda na opuszczone.
Nie jest.
Działają w nocy i śpią w dzień.
To oni zabrali nasze rzeczy.
Na pewno tam są.
Tylko nie wiem ilu.
Obstawiam, że ich jest więcej niż nas.
- Na pewno. - Nie zawracamy.
Na pewno też mają więcej broni.
Nieważne, jak cenne są rzeczy mamy,
na pewno nie chce, byście przez nie zginęli.
Ja też.
Ale dam radę tam pójść i wrócić niezauważona.
Nikt nie idzie nigdzie sam.
Muszę iść sama.
W ten sposób mnie nie złapią.
Mogę się tam zakraść.
Sam mówiłeś, że pewnie śpią.
Ale jeśli kogoś obudzisz, inni szybko się zjawią.
Będę ich omijać.
Mama wiedziała, że to nie będzie łatwe,
ale i tak nas poprosiła.
To znaczy, że nie wierzymy, że wie, co to znaczy?
Uważamy, że nie potrafi podjąć takiej decyzji?
Okej.
Obaj jesteście tutaj.
Zawołam o pomoc.
Ale muszę spróbować.
To kiepski pomysł.
Mogliśmy ją powstrzymać.
Jak?
Zrobiłaby to dla każdego z nas.
I żaden z nas by jej nie powstrzymał.
Mam wrażenie, że to wcale nas nie dotyczy.
W momencie, gdy mama wspomniała o ojcu,
o jej więzi z nim,
Haniwa już podjęła decyzję.
Nawet nie trzeba było jej podejmować. To było nieuniknione.
Idea nieobecnego ojca,
szansa na nawiązanie kontaktu,
to było...
to było dla niej za dużo.
Po prostu boję się, że nie będzie...
O nie.
Haniwa!
Haniwa.
- Oddycha? - Tak.
- Gdzie jest ranna? - Nie widzę.
Tato!
Czekaj. Nie. Czekaj. Nie!
Nie. Przestań. Nie wiesz, kim on jest.
Nie obchodzi mnie to!
Jego klatka piersiowa.
Spójrz. Dotknij.
Wstań.
On widzi.
Pusto tu.
Urodziłam się przy dźwięku silników...
grzmotu, mocy...
znaczenia.
Spędziłam w tym całe życie.
Nigdy nie odeszłam od stolicy tak daleko, by jej nie słyszeć.
Zawsze się zastanawiałam, jak brzmiałby świat, gdybym odeszła...
dalej.
Okazuje się, że w ogóle nie brzmi.
Jak niewiarygodnie nudno.
Słuchaj wody, królowo.
I wiatru.
I może jeśli posłuchasz, zdradzi ci swoje sekrety.
Nie ma tu sekretów.
Nie ma wymiany informacji.
Żadnych opowieści.
Żadnej siły, strachu.
Nic.
Naprawdę tak żyją ludzie...
bez czegokolwiek, co ma znaczenie?
Na to wygląda, Wasza Wysokość.
Podróż może tego wymagać,
ale obawiam się, że nie będę dobra w byciu taką osobą.
Obawiam się, że żadna cząstka mnie nie jest do tego stworzona.
Jestem głodna.
Jestem głodna!
Zjem teraz obiad.
Znalazłaś jajka? To dobra pora.
Driver?
Słyszę dogasające ognisko. Znalazłeś jedzenie?
Gdzie jesteś?
Pilnuj ognia. Strasznie się dymi.
Driver?
Odpowiedz, do cholery.
Nyrie!
Nyrie.
Nyrie!
Mam cokolwiek chcecie.
Mam pierścienie. Mam kość Boga.
Taka miękka.
Wspaniałe palce.
Żadnych pierścieni.
Żadnej kości Boga.
Weźmiemy ciebie.
Nyrie?
Nyrie!
Mamo, to my.
Haniwo.
Chodź.
Znaleźliście to?
Dziękuję.
Naliczyłam czwórkę.
Kim jest nasz nowy przyjaciel?
Nazywają go Boots.
Skóra szopa.
To on zabrał nasze rzeczy.
Tak.
Ale nie wiedział, kim jesteśmy i nie miał wyboru.
Pozwólcie mi wyjaśnić.
W porządku.
Gdy Jerlamarel nas zostawił,
by pójść do Domu Oświecenia, jak obiecał...
nie poszedł tam od razu.
Zatrzymał się na zimę.
Dołączył do Opayol.
Mieszkał z nimi przez rok.
Rok?
Ale gdy narodziło się jego dziecko...
wyruszył w dalszą podróż.
Boots jest tym dzieckiem.
Boots jest synem Jerlamarela.
Naszym bratem.
Gdy Jerlamarel wyruszył w dalszą podróż...
Opayol traktowali Bootsa jak niewolnika.
Kazali mu grzebać w śmieciach i kraść.
Gdy usłyszeli, że łowca czarowników jest w tej okolicy,
Opayol ruszyli szukać bezpieczeństwa gdzie indziej.
A jego zostawili tu samego.
Dziecko!
Sugerujesz, żebyśmy zabrali go ze sobą?
Tak.
Poza tym, że dzięki nam nie będzie już traktowany jak zwierzę...
poza tym, że jest cennym nabytkiem, dobrym wojownikiem...
Widzi.
Prawda?
Tak, widzi.
Wy dwoje, zgadzacie się?
Dlaczego tak się zachowujecie?
Jest rodziną. Nie zostawimy go.
Zadałem te same pytania.
Wyraziłem to samo zaniepokojenie.
I?
I gdybym zamierzał się temu sprzeciwić,
to już bym to zrobił.
Prawda?
Co jeszcze o nim wiesz?
Poza tym, że jest złodziejem.
Ufasz mu?
Nigdy nie miałem nikogo, kto dbałby o mnie tak jak wy o siebie.
Żeby być tego częścią,
zrobię wszystko, o co prosicie.
Pozwólmy mu iść z nami.
Zacznijmy budować armię ludzi, którzy widzą...
o ile nowi rekruci przysięgną wierność
jedynemu generałowi, jakiego mamy.
Przysięgam.
Nie. Pokaż nam.
Wspaniały dzień.
Wasza cisza jest bardziej interesująca niż jej cisza.
Będę przy tym, gdy poderżną wam gardła,
by przypomnieć wam, jaki kurewski błąd popełniliście.
Zbyt wiele razy rozstaję się z tobą...
i martwię, że to będzie ostatni.
Nie róbmy tego więcej.
Nie mówiłam ci o nim wiele...
o moim ojcu.
Nigdy nie pytałem.
Nie obchodzi mnie, skąd pochodzisz.
Wiem. Czuję tak samo.
Dał mi to w dniu, gdy umarł.
Było w jego rodzinie, odkąd pamiętał.
Otwórz.
Zrobiliśmy to dla tego.
Musiałaś go mocno kochać.
Był dobrym człowiekiem.
Miłym, mądrym.
Polubiłby cię.
Nie przesadzajmy.
Szkoda, że go nie znałem.
Może kiedyś mi o nim opowiesz.
Chętnie.
Kofun ma rację.
Powinienem ruszać.
Oczywiście.
Ten chłopak, Boots...
nie ufasz mu, prawda?
Nie planuję ufać nikomu nowemu przez jakiś czas.
Rozumiem.
Dlaczego pozwoliłeś mu iść z nami?
Miło mi, że uważasz, że miałem wybór.
Mówię poważnie.
- Wiem. - Dlaczego nie zabroniłeś?
Bo na końcu tej podróży...
poznają nowego ojca.
I nie mogę dać im powodu, by tego chcieli.
Kofun rozumie nasze wybory.
Zawsze tak było.
Nie bierze ich do siebie.
Ale ona...
Nie chcę jej stracić.
Nie stracisz.
Tak.
Kocham cię.
Nie lubią mnie, prawda?
Boją się...
i są zagubieni.
Ale to dobrzy ludzie. Przekonają się.
A ciebie lubią?
Co powiedziałeś?
Krzyczą na ciebie.
Kwestionują, co mówisz, umniejszają cię.
Tak zawsze traktowali mnie moi ludzie.
Dlaczego kazali ci nosić maskę?
Mówili, że nie jestem tacy jak oni.
Nie człowiekiem, ale czymś innym.
Maska miała mi o tym przypominać.
Moja rodzina mnie kocha.
Nie zawsze mnie rozumieją.
Ale nigdy nie wątpiłam w to, że mnie kochają.
To, jak cię traktowano było złe.
Zasługujesz na coś lepszego.
Ale obiecuję...
że teraz jesteś jednym z nas.
Już nigdy nie będziesz tak traktowany.
Twoja matka.
Myślisz, że da radę pokochać kolejne dziecko,
skoro kocha już ciebie i twojego brata?
To może jej zająć trochę czasu.
To dla niej trudne.
Ale...
moja matka ma najszlachetniejsze serce z wszystkich, których znam.
Robi to, co jest słuszne.
Zawsze robi to, co jest słuszne.
- Dlaczego utrzymywaliście to w tajemnicy? - Jak ty to robisz?
Co?
Zakradasz się do ludzi, którzy widzą, że się zakradasz.
Nie skradałam się. Może po prostu nie zwracałeś uwagi.
Odpowiesz na moje pytanie?
O czym ty mówisz?
W jakiej tajemnicy?
Utrzymywaliście to tak długo, że już nie wiesz, że to tajemnica.
Dlaczego nikt pośród Alkenny nie wiedział...
że widzicie?
Zważywszy, jak wszyscy zareagowali, gdy pojawił się łowca,
sądzę, że rodzice mieli rację,
nie dzieląc się tą informacją.
Baba i Maghra utknęli wśród Alkenny.
Nic nie mówili, żeby was chronić.
Coś w tym stylu, tak.
Mogę ci powiedzieć, jak to jest obserwować ludzi,
którzy nie wiedzą, że ich obserwujesz?
Są całkowicie bezbronni.
Możesz dochować ich tajemnic.
Możesz przekazać je wrogom.
Możesz ich zaatakować...
a oni nie będą widzieć, kto to zrobił,
jak ani dlaczego.
Możesz zmienić ich życie.
Zakończyć je...
z dowolnego powodu...
albo bez powodu.
Tak robią bogowie.
Może nie znasz tego uczucia,
bo nie wykorzystujesz swojej mocy, by kontrolować innych.
Tak cię nauczyli rodzice.
Ale ja wiem.
I podejrzewam, że Jerlamarel też wiedział.
Ja czułam się bliższa tym, których śledziłam.
A Jerlamarel...
spłodził dziecko, a potem je porzucił.
Co to ma wspólnego z tobą?
Może uważam, że to zabawne, że widzisz, a tak mało dostrzegasz.
Gdzie jestem?
W Mieście Robaków.
Gdzie jestem?
Przyjaciele.
Co mi przynieśliście?
Mam konia. Potrzebuje wody.
Jestem zmęczona. Muszę się przespać.
Jechałam cały dzień.
Potrzebuję, żeby służąca posmarowała mi tyłek.
Porozmawiam z tobą, gdy się wyśpię.
Popełniłeś błąd...
Wspaniałe palce.
Dobrze się spisaliście. Dziękuję. Będzie idealna.
Jedwabnik to fascynujące stworzenie.
Chcesz wiedzieć dlaczego?
Jest mały, niewinny, bezpretensjonalny.
Ale w ciągu swojego krótkiego życia
tworzy coś pięknego, idealnego,
co najbogatsi ludzie na świecie,
którzy mogą ubrać siebie, swoje żony i konkubiny
w cokolwiek zechcą,
ubierają właśnie w to.
A gdy jego życie się kończy, jego przydatność też,
spędza swoje ostatnie dni w groteskowy sposób.
Skrzydlate stworzenie, które chce latać,
ale nie ma takiej możliwości.
Cień siebie, zużyty,
pragnący śmierci.
Dobrze go tu poznasz.
I zrozumiesz.
Przyjacielu, nie chcesz mnie tu.
Nigdy nie spotkałam robaka.
Może przez jakiś czas będzie ci się podobało.
Ale wkrótce tego pożałujesz!
Czyżby?
Ciekawe, kim jesteś, że tak twierdzisz.
Delikatne ręce, które nigdy nie pracowały.
Zuchwałe usta, które nigdy nie oberwały.
Kobieta bogata...
przyzwyczajona do sprawowania władzy albo może do władzy męża.
Ale skąd?
Niedawno przechodził tędy łowca czarowników.
Gdy pytał o informacje,
jego akcent przypomniał mi o czasie, który spędziłem w Kanzui,
sprzedając nasze dobra bogaczom, którzy nie liczyli się z pieniędzmi.
Twój akcent przywołuje te same wspomnienia.
Domyślam się, że jesteś arystokratką.
Może nawet doradczynią tej suki królowej.
Ale to nie ma znaczenia.
Tutaj będziesz taka sama jak inni, albo gorsza,
bo wszystkiego musisz się nauczyć od początku.
Pracuj ciężko, to będziesz dobrze żyć.
Jeśli spróbujesz uciec, nie zajdziesz daleko, a konsekwencje...
będą nieprzyjemne.
Jesteś interesująca.
Nie mogę się doczekać czasu, który tu razem spędzimy.
Usłysz mnie...
Jerlamarelu.
Kofunie.
Tak. Tutaj, tato.
Łódź gotowa?
Jest odcumowana, ale utknęła.
Jak to „utknęła”? Gdzie?
Woda odpłynęła.
Co zrobimy?
Poczekamy do rana.
Chodź.
Biegiem.
Chodź.
Biegnijcie.
Nie przejadą tędy, prawda?
Przejadą, ale to ich spowolni.
Słyszę ich.
- Haniwo. - Tak.
Zabierz matkę i Paris i znajdź schronienie.
Kocham cię. Idź.
Są wszędzie.
Tato, będę z tobą walczył.
Będziesz, synu.
Zostańcie tu.
Wszystko będzie dobrze.
Maghro?
Babo Vossie!
Gdzie mama? Co się stało?
- Nie ma jej. - Haniwo!
- Nie.
Trzymałam ją za rękę.
Porwali ją?
Nie, puściła moją dłoń.
Szeptała do mnie. Powiedziała: „Uważaj”.
Mamo?
Mamo!
Tamacti Junie!
Słyszysz mój głos, łowco?
Słyszysz mnie?
Mów.
Łowco...
słyszysz mnie?
Słyszę głos martwej kobiety.
To słuchaj uważniej.
Weź mnie za rękę.
I mów.
Niech żyje...
królewna Maghra...
z Domu... Kane.
Oddajcie hołd!
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.