Nie umrę dla tego miasta, ale ono dla mnie.
Nyrie!
Co mi przynieśliście?
Porozmawiam z tobą. Popełniłeś błąd...
Ciekawe, kim jesteś, że tak twierdzisz.
Opayol. To oni zabrali nasze rzeczy.
Nikogo tam nie ma. Wygląda na opuszczone.
Przestań! Dotknij! Jego klatka piersiowa.
On widzi.
Boots jest synem Jerlamarela. Naszym bratem.
Gdzie mama? Co się stało?
Porwali ją?
Nie, puściła moją dłoń.
Tamacti Junie!
Królewna Maghra...
z Domu Kane.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Chet-chet!
Chet-chet-chet!
Maghra!
Tu jestem.
Tato.
Chłopcze.
Idzie ich więcej. Zaraz nas otoczą.
- Tato. - Co się stało?
Co się stało?
Ja nie widziałam, ale on mówi, że widział...
- Co widział? - Co?
O czym ona mówi?
Znalazłeś mamę?
Widziałem, gdy wychodziła z lasu.
Widziałem ją z nimi i...
Widziałem, jak umiera.
Co?
Zabrali ją do ich przywódcy.
Błagała ich.
Wyglądało, jakby słuchał, ale wyciągnął miecz i ją ściął.
Zabił ją.
Nie. Ona żyje.
- On kłamie. - Nie.
Czemu mam mu wierzyć?
Ja też nie wierzyłam.
Poszłam jej szukać.
I znalazłam to.
- Jej torbę we krwi. - Co?
Widziałem to na własne oczy.
Przykro mi, ale musimy uciekać.
Nie. Ja nie uciekam.
Nigdzie nie idę, póki nie zabijemy łowcy.
- Nie. - Tato.
Uciekamy.
- Co? - Nadejdzie inny moment.
My go wybierzemy, ale teraz muszę was chronić.
- Nie. Pójdę bez... - Słuchaj.
Muszę was chronić.
Musimy iść. Zbliżają się.
Wiem, gdzie możemy się schować.
Za mną.
Nie żyłaś, a jednak żyjesz.
Jak to możliwe?
Gdzie jest moja rodzina?
Te dzieci, które widzą, są twoje...
prawda?
Nie odpowiem, póki nie będę pewna,
że mojej rodzinie nic nie grozi.
Mam je pojmać za wszelką cenę.
To ja wydaję ci inne rozkazy, jasne?
Nie jesteś królową.
A czyja to wina?
Każ swoim ludziom przyprowadzić je całe i zdrowe,
a powiem ci, co chcesz wiedzieć.
A potem powiem ci więcej.
Generale.
Przekaż łowcom, że zbiegowie mają być żywi.
Każda wyrządzona im krzywda, spotka co dziesiątego naszego człowieka
wybieranego losowo.
Zrozumiano?
Tak, generale.
Wydałem rozkaz, jak kazałaś.
Odpowiesz na moje pytanie?
Był taki moment...
że gdy dałem ci słowo...
nie zawahałabyś się uwierzyć.
To było dawno temu.
Zgadza się.
Ale jesteśmy, kim jesteśmy.
Upływ czasu tego nie zmieni.
Jeśli wtedy mi ufałaś, zaufaj znowu.
Proszę...
powiedz, co się stało.
Tędy.
Gdzie jesteśmy?
W jaskini. Ukryci.
Bawiłem się tu jako dziecko.
Jest głęboka i ciemna. Nikt nas tu nie znajdzie.
Wciąż jest powietrze.
- To ślepy zaułek. - Jesteśmy na miejscu.
Boots!
Co robisz?
- Otwórz bramę. - Nie mogę.
Boots.
Posłuchaj mnie. Otwórz bramę.
Nie zostawiaj nas tu.
Proszę, przestań.
Dlaczego to robisz?
Przygarnęliśmy cię. Prosiłam, żeby cię przygarnęli.
Tak będzie lepiej.
Jest was zbyt wielu, żeby wszystkim ufać.
Jednemu byłoby łatwiej.
- Żegnajcie. - Chłopcze.
- Nie. - Chłopcze!
- Otwórz bramę. - Hej!
Otwórz bramę.
Otwórz bramę!
- Boots! - Otwórz bramę!
Boots!
- To się nie dzieje. - Wiedziałem, że tak będzie.
Nie słuchałaś. Nikt nie słuchał.
Mówiliśmy, żebyś tego nie robiła.
- Co powiedziałaś? - Słyszała.
Kofunie!
Mówiliśmy, żebyś tam nie szła.
Żebyś mu nie ufała. Ale od kiedy to ma jakiekolwiek znaczenie?
Zawsze jesteś tak kurewsko pewna, że masz rację!
Zobacz, co się przez to stało!
Kurwa.
Co się dzieje?
Spada.
Kofunie.
Gdy spadniemy na dno, będziemy w ciemności.
Mam krzesiwo. Potrzebuję czegoś, co mogę zapalić.
List.
Jeśli tę klatkę można opuścić, to i podnieść.
Widzicie jakieś narzędzia?
Raczej nie.
Ktoś tu jest.
Nikogo nie widzę.
Nie możemy tu zostać.
Jeśli nie wyjdziemy, którędy weszliśmy, przejdziemy tędy.
Za chwilę znowu będzie ciemno.
To chodźcie za mną.
Co robisz?
Co cię to obchodzi?
Przestałaś pracować.
Zauważą, a nie chcesz tego.
Kokon się rusza. Dlaczego?
To jeszcze gorzej. Musisz kogoś wezwać, żeby go zabrali.
Po co?
Robak zaraz wyjdzie,
a wtedy zniszczy cały jedwab w kokonie.
Nadzorcom się to nie spodoba.
Jak masz na imię?
Co cię to obchodzi?
Przejmujesz się moim losem, choć nigdy nie rozmawiałyśmy.
- Chcę znać twoje imię. - Jestem Cora.
Przejmuję się swoim losem, nie twoim.
Jeśli Nadzorcy, albo gorzej Rębacz, zezłości się na jedno z nas,
wszyscy będziemy przez to cierpieć.
Będę z tobą bardzo szczera, Coro.
To nie jest sposób na życie.
Okej, czyli jesteś jedną z tych.
„Tych”?
Nie jesteś pierwszą bogatą kobietą, która pracuje na kolanach
i lamentuje nad zmianą w życiu.
Tu jestem nakarmiona, mam schronienie, nikt mnie nie molestuje.
Są dużo gorszę sposoby na życie, zapewniam cię.
Może wolno ci chcieć czegoś więcej.
Żadna część mnie nie potrzebuje niczego więcej w przyszłości.
Może jak nasz mały przyjaciel
mogłabyś poczuć potrzebę pragnienia czegoś więcej.
Wy! Dlaczego nic nie robicie?
Dlaczego nie pracujecie?
Dobrze, że jesteś.
Nie byłam pewna, co z tym zrobić i chciałam...
To jest pilne.
To mogło się zmarnować.
Wracaj do pracy.
Powiedziałam: wracaj do pracy!
Uważaj na stojaki.
Wstaniesz?
Potwornie mnie teraz wkurzasz.
Zapytałam, czy wstaniesz?
Nie.
Jesteś nowa. Nauczysz się.
Daj mi znać, gdy się obudzi.
Spróbujemy jeszcze raz.
Wiele się zmieni...
już za chwilę.
Świat zrzuca skórę i pokazuje coś nowego.
A ja czuję tylko smutek.
Jakiekolwiek słowa, które przychodzą na myśl...
wydają się zbyt nieistotne...
i niegodne wspaniałego życia.
Dlatego powiem tylko...
Zadanie zastąpienia cię...
jest skazane na porażkę.
Ciebie się nie da zastąpić.
Ale zrobię wszystko...
by zachować to, co zostawiłeś, żebyś był dumny.
Podejdź.
Maghro?
Już dobrze, nie bój się. Jestem tu.
Jestem tutaj.
Wiele się zmieni.
Ale jedno nigdy się nie zmieni:
będę się tobą opiekować.
Maghro.
To niesamowite, że jedna chwila może zmienić cały świat.
Jak wiele żyć może zostać zniszczonych.
Królestw. Historii. Wszystko.
Wszystko wprawiły w ruch cztery słowa wyszeptane córce przez umierającego.
„Będziesz rządzić... wkrótce”.
To, co powiedział, o ile to powiedział, nie niszczyło tak jak twoje działania.
To był twój wybór, nie jego.
„O ile” to powiedział?
Kiedyś wierzyłeś mi na słowo.
Nie chcę grać z tobą w gierki.
Jakie gierki?
Gdy dorosłam i próbowałam zdobyć poparcie,
by usunąć siostrę z tronu, to nie była dla mnie gra.
Gdy większość generałów i połowa dworu przysięgła wsparcie,
by coś zmienić, to nie była dla nich gra.
A gdy ty trzymałeś los całego królestwa w swoich rękach,
ostatni głos, którego potrzebowałam, by spełnić jego życzenie,
gdy mogłeś zmienić świat, mówiąc „tak”...
powiedziałeś „nie”.
- To była dla ciebie gra? - Byłaś dzieckiem...
Miałam dość lat, by zrozumieć to co było oczywiste dla ojca,
że moja siostra nie nadawała się do tej roli...
że ciężar odpowiedzialności uwypukli wszystkie jej słabości.
Kochałam siostrę, ale wiedziałam, czym się stanie.
I próbowałam ją od tego uchronić.
Myliłam się?
Czy się myliłaś?
Byłaś bystra.
Dobra i lojalna.
Ale nie byłaś dość silna.
Mów, co chcesz o siostrze,
ale tego o niej nie można powiedzieć.
Nie doceniłeś mnie wtedy i robisz to znowu.
Nie o to pytałem.
Powiedziała mi, że nie żyjesz.
Powiedziała, że Jerlamarel cię zabił. Dlaczego?
Gdy poniosłam porażkę, nie mogłam zostać.
Więc uciekłam.
Skłamała i oto jesteśmy.
Nie chciałaś tylko zabrać jej korony.
Nie tylko uciekłaś, gdy poniosłaś porażkę.
Przy okazji zabrałaś jej męża.
Nie chciałam jej tak skrzywdzić.
Ale Jerlamarel miał szansę zdobyć przy niej władzę,
ale wolał zostać zbiegiem razem ze mną.
To powinno ci powiedzieć, jak mało mamy kontroli nad tym związkiem.
Nie byliśmy w stanie temu zaprzeczyć.
A gdzie jest teraz? Gdzie jest Jerlamarel?
Nie wiem.
Ostatni raz go słyszałam przed narodzinami dzieci.
Dzieci, których szukam,
nie wiedząc nawet, kim są.
Dzieci, które są zbiegami,
które pół życia próbuję schwytać.
To poskarż się królowej, która kazała ci to zrobić.
Wróć do domu i porozmawiaj z nią o tym.
Każę ci przynieść coś do jedzenia.
A w międzyczasie proszę, byś została w środku.
Twoja obecność tylko zdezorientuje ludzi.
Tamacti Junie.
Gdy je znajdziesz...
zostawisz nas w spokoju?
Ktoś tu jest.
Nie jesteście zaproszeni, zgadza się?
Kobieto. Tak. Ale nie chcieliśmy...
Przyszliście do nas. Dlaczego?
Uwięził nas tu mężczyzna... chłopiec, który nas zdradził.
Szukamy wyjścia.
Chłopiec.
Jesteście mile widziani tak długo, jak chcecie.
Co to za miejsce? Kim jesteś?
Chodźcie. Tędy.
Już dobrze. Nic wam nie będzie.
Gdzie jesteśmy?
Gdy się obudziliśmy, drzwi były zamknięte.
Nie wiemy więcej od ciebie.
Ten smak w ustach to grzyb królowej.
Grzyby, które otępiają zmysły.
A światła?
Światła?
Nie powiedziałeś im, Kofunie?
Z sufitu zwisają świecące robaki.
Istnieją opowieści o klanach, które schowały się pod ziemią.
Ci, którzy siedzą pod ziemią tak długo...
nie są już do końca ludźmi.
Gdyby chciała nas zabić, już byśmy nie żyli.
A skąd wiemy, że żyjemy?
Bo mamy tu nie ma.
Chęć zabicia nas to co innego niż pragnienie naszej śmierci.
Może zostawili nas tu, żebyśmy się sami wykończyli.
To będą bardzo zawiedzeni,
bo dopóki jesteśmy tutaj, będziemy trzymać się razem.
Będziemy trzymać się razem, póki nie uciekniemy.
Jeśli nie chcą nas zabić, muszą nas nakarmić.
A to znaczy, że w końcu ktoś tu przyjdzie.
A gdy drzwi się otworzą... wyprowadzę nas.
Na jak długo?
Co?
Jak długo damy radę trzymać się razem?
Proszę. Jest ciepłe.
Nie wyleczy cię, ale może pomoże spać.
Dlaczego mi pomagasz?
Byłam najmłodsza z szóstki dzieci, a nasz ojciec był potworem.
Wszyscy cierpieliśmy z powodu jego okrucieństwa, złości...
żądzy.
Cierpieliśmy, wiedząc, że to się nie skończy.
W noc, gdy skończyłam dziewięć lat, miałam dość.
Poszłam do niego w nocy i wbiłam mu nóż w serce.
Potem wróciłam do łóżka i spałam spokojnie.
Ciekawe.
Myślisz, że jestem słaba.
Myślisz, że się nie opieram, bo nie mam odwagi.
Mylisz się.
Ja byłam najstarsza z dwóch.
Nasz ojciec był miłym człowiekiem...
przynajmniej dla mojej siostry.
Ja nigdy nie odczułam jego gniewu czy przejawów przemocy
albo okrucieństwa. Nic w tym stylu.
Jedyne co odczułam to surowa, zimna obojętność.
Ja byłam najstarsza...
ale chciał oddać moje prawo mojej młodszej siostrze...
o którą dbałam i którą chroniłam...
jak tylko potrafiłam.
Chciał oddać jej moją przyszłość.
Wtedy się nauczyłam...
że w życiu...
trzeba brać to, co się chce.
Dlatego zabrałam wszystko im obojgu.
Jak to „wszystko”? Co zabrałaś?
Więcej niż możesz sobie wyobrazić.
Ile z nas tutaj jest?
Robotników? Prawie trzydziestu.
A ilu jest ich?
Czterech Nadzorców i Rębacz.
Jaką mają broń?
Nie wiem. Noże i kije.
I poznałaś Cienie. Czają się na zewnątrz.
Nigdy nie wiadomo, gdzie są.
Jeśli będzie nas dość dużo...
jeśli zdobędziemy broń, to nie będzie miało znaczenia.
Dołącz do mnie, a to zrobię.
Niby dlaczego? Nie mamy pojęcia, kim jesteś.
Sądzę, że gdy im powiesz, kim jestem, to zrozumieją.
Ja też nie wiem, kim jesteś.
Naprawmy to, co ty na to?
No i?
Zrobiłam, co chciałeś.
I mam wieści.
Wszyscy śpią.
Wiem. Chrapią.
Nie tak głośno, jak gdy byli dziećmi, ale wciąż ich słyszę.
To kojące.
Znam ich prawie tak długo jak ciebie, nim się pojawili.
Nieprawda.
Co?
Pamiętam dzień, gdy się zjawiłeś.
Taki silny...
ale taki wyniszczony.
Babo.
Pomyślałam wtedy...
„Jakich okropieństw musiał doświadczyć?”.
Powiedziałam sobie:
„Paris, nie każ mu znosić
więcej cierpienia, niż już zniósł”.
A boję się... że to właśnie zrobiłam.
Babo. Przepraszam.
Trzymałam jej dłoń w swojej.
Była obok.
Przestań.
A potem zniknęła.
To ja namawiałam dzieci, by chciały więcej,
by potrzebowały więcej.
I do tego to doprowadziło.
Paris, przestań. Proszę.
Przestań.
Muszę to przetrzymać.
Muszę im pomóc to przetrzymać.
Jeśli pomyślą, że nie daję sobie rady...
Jeśli to wyczują, nawet przez chwilę, to koniec.
Okej? Nie zrobiłaś nic, poza tym, że ich kochałaś.
Nie pozwolę ci za to przepraszać.
To, co się stało... to nie twoja wina.
To czyja?
Nie.
Nie! Puśćcie mnie, kurwa!
Wasza Wysokość.
Gdy cię przyprowadzono,
przyznaję, że wątpiłem, że się do czegoś przydasz.
Mieliśmy tu wcześniej bogaczy i nigdy długo nie wytrzymywali.
Ale ty nie jesteś wyłącznie bogata.
Ty to coś zupełnie innego.
Moja armia po mnie wróci.
A gdy tak się stanie...
pożałujesz każdego złego uczynku, jaki popełniłeś,
ty sukinsynu.
Każę cię zabić.
Zrobię wszystko,
żeby pozbawić cię władzy, gnoju.
Wyobrażam sobie, jak wielu ludzi marzyło, żeby ci to zrobić.
Łowca jest daleko stąd.
Ale gdy wyjeżdżał, jasno powiedział, dokąd jedzie i po co,
w nadziei, że zdobędziemy jakieś informacje,
które będą dla niego wartościowe.
Myślę, że możemy się zgodzić, że najcenniejsza dla niego rzecz
jest teraz w moim posiadaniu.
Pytanie brzmi, jak mu to udowodnić.
Słyszałem kiedyś historię. Może mi powiesz, czy jest prawdziwa.
Słyszałem, że gdy payański monarcha wstępuje na tron,
odbywa się z tej okazji ceremonia.
I podczas tej ceremonii
amulet, który został wszczepiony pod skórę rządzącego monarchy,
zostaje usunięty i wszczepiony następcy.
Na stół.
Amulet, który znajduje się tuż nad sercem.
Czy to prawda?
No proszę. To prawda.
Dziękuję ci za to.
A teraz sprawdźmy, co nam to da.
Zaczekaj, proszę.
Pomożesz nam się stąd wydostać.
Dokładnie po to tu jestem.
To, co robię jest zakazane.
Jeśli nas usłyszą, wszyscy będziemy w niebezpieczeństwie.
Pozwólcie, że powiem wam, co wiem.
Nazywam się Dalia.
Miejsce, w którym jesteście jest ciche, spokojne,
ale bezlitosne.
By je chronić, nie może mieć kontaktu ze światem na górze.
Więc ten kto wejdzie, nie może odejść.
W przeszłości byli tu niezaproszeni.
W przeszłości pozwolono im zdecydować, czy chcą dołączyć,
ale nie od razu, dopiero po jakimś czasie.
Chęć powrotu jest zbyt silna. Nie da się jej pokonać.
Ile czasu?
Gdy przybyłam, minęło pięć zim i lat, nim otwarto mi drzwi.
Nie tylko po to tu przyszłaś.
Dlaczego tu jesteś?
Wierzę wam...
że zwabił was tu chłopiec.
Choć teraz pewnie jest bardziej mężczyzną niż chłopcem, który mnie tu zwabił.
Boots. Znasz go?
To mój syn.
Niedługo po narodzinach zauważyłam, że jest inny.
Wkrótce zauważyła to też reszta wioski.
Próbowałam go chronić.
Błagałam innych o zrozumienie i łaskę.
Był tylko chłopcem. Jego klątwa to wypadek natury.
Wyśmiewali go, pluli na niego, bili go...
czasem gorzej.
Gdzie był jego ojciec?
Odszedł.
Mężczyzna, który dołączył do wioski,
gdy chłopiec był bardzo mały.
Pewnego dnia odszedł. Nigdy nie wrócił.
Chłopiec z wiekiem stawał się coraz cichszy i coraz bardziej wściekły...
aż pewnego dnia nie mógł dłużej cierpieć.
Co im zrobił?
Zaczął od tych, którzy najbardziej się nad nim znęcali.
Zabił niektórych, gdy spali.
Innych gonił, gdy uciekali w panice.
Gdy z nimi skończył, przeszedł do tych, którzy źle o nim mówili.
Gdy jatka się skończyła, jedynymi żywymi Opayol był on i ja.
Dlaczego nam to mówisz?
To dziecko to moja wina.
I wasza obecność tu to też moja wina.
Któremukolwiek z was uda się stąd uciec...
musi mi przysiąc, że znajdzie chłopca,
znajdzie mojego syna...
i go zabije.
Ja to zrobię.
To miejsce jest zakazane przez starszych,
ale czułam z góry moc Boskiego Płomienia.
Haniwo. Czemu zostałaś z tyłu?
Przepraszam. Zobaczyłam coś.
Co?
Nie zrozumiałbyś.
Zobaczyła. Uważajcie na nią.
Tato, chyba wiem, jak to działa.
Trzeba to ciągnąć, aż winda wjedzie na górę.
Możemy ją kontrolować z góry. Wysłać znowu na dół.
Ale ktoś musi zostać i to trzymać.
Jak myślisz, ilu ich jest?
Zbyt wielu. Zrobię, co mogę, by ich spowolnić.
Dobrze. Wszyscy do środka.
- Nie, tato. Pomogę ci. - Wsiadaj, chłopcze.
- Wsiadłeś? - Tak.
Tato, wyślemy ją z powrotem.
Jesteśmy na górze. Chodźcie.
Tato, wysyłamy ją na dół.
Pomóż mi!
Nie!
Tato, odsuń się!
- Kofunie! - Tato!
Haniwo!
Tato!
Tato, jesteśmy tutaj.
- Tato! - Wspina się.
Jesteśmy tutaj. Wszystko dobrze.
Słyszysz nas? Jesteśmy tutaj.
Idź za naszymi głosami.
Wszystko w porządku.
Jesteśmy tutaj.
Jesteśmy tu.
No dalej. Proszę. Już dobrze. Jesteśmy blisko.
Trzymaj się.
Tato, proszę, trzymaj się.
W prawo.
Po prawej stronie jest półka.
Nie! Tato!
Jesteśmy tutaj!
Jesteś już blisko.
Dalej, tato, już prawie jesteś.
Nie wiem, co...
Jesteś blisko.
Jest za daleko.
- Kofunie, sięgniesz? - Wyciągam rękę.
Tato! Złap mnie za rękę!
Nie dosięgam!
Nie dosięgam, jesteśmy za wysoko.
Okej.
Tato!
Trzymaj się!
- Tato! Trzymaj się! - Proszę! Trzymaj się!
Mamy cię!
Trzymaj się, proszę.
- Tato! - Chłopcze.
Daj rękę!
Dasz radę!
Mam cię!
Zlokalizowano członka twojej grupy.
Jest tutaj.
Maghro.
To jeden z twoich, prawda?
Tak.
Zostaw nas.
Proszę.
Gdzie jest moja rodzina?
- Nie wiem. - Zostawiłeś ich.
Rozpętała się bijatyka.
Próbowałem im pomóc, ale gdy spojrzałem, ich już nie było.
Przyszedłem ci pomóc.
Jeśli chcesz mi pomóc, znajdź mojego męża i dzieci.
Próbowałem.
Spróbuję ponownie, jeśli tego chcesz,
ale wiedz, że mogę ci pomóc inaczej.
Nie chcę nic innego.
Widziałem, gdy przed tobą klękali.
Uważają, że jesteś ważna, prawda?
By być ważna, musisz być silna.
Mogę sprawić, że będziesz.
Potrafię robić rzeczy, których nikt tu nie potrafi.
Gdybym ci służył, mogłabyś robić rzeczy, których nikt nie może.
Lepiej, żeby nie musieli wierzyć, że jesteś ważna.
Lepiej, byś była dość silna, by to udowodnić.
Służyłbym ci z oddaniem...
i w zamian chciałbym tylko jednej rzeczy.
Jakiej?
Obietnicy, że nie będziesz dla mnie niemiła.
O co chodzi?
Wróć do namiotu.
- Zaraz przyjdę. - Nigdzie nie idę.
Mów, co się stało.
Autor tej wiadomości twierdzi, że więzi królową. Twoją siostrę.
Dla okupu?
Twierdzą, że jeśli nie dostarczymy zapłaty
do określonego miejsca...
To oszustwo.
Jak ktoś mógł porwać królową z zapory Kanzua?
Armia ją tam chroni.
Daj mi się naradzić z dowódcami.
Zaraz do ciebie przyjdę.
Pomogę ci.
Co?
Wiem, kto dostarczył tę wiadomość.
Kto ma twoją siostrę.
Niby skąd?
Bo wciąż tu są.
Widzę ich.
Powiedz, że przyjmiesz mnie do służby jako twojego dowódcę.
Tylko ja mogę ci pomóc.
Zgódź się, a zrobię to.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.