www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Chet-chet!
Chet-chet-chet!
Dorian Starszy powiedział...
„Najbardziej niepokojącym dźwiękiem dla człowieka jest cisza...
gdy natura błaga w wycie”.
Cisza podczas narodzin, cisza w chwili, gdy pęka nam serce.
Cisza, gdy zadawany jest nam ogromny ból.
Możesz być z siebie dumna.
Twój opór jest silny.
Mógłby on wpłynąć na niektórych mężczyzn na moim miejscu...
walczyliby z odczuciem litości, ich wola by osłabła...
i tak dalej.
Żeby była jasność – ci ludzie to tchórze.
Jest powód, dlaczego ja jestem na tym miejscu, nie oni.
Gdy odetniemy pozostałe osiem palców...
przejdziemy do palców u stóp.
Będę to robił przez wiele dni, dopóki nie powiesz mi, gdzie jest królowa.
Wiem, gdzie przetrzymywana jest królowa.
Nie będą się nas spodziewać.
To kilka dni stąd szybkim marszem.
Armia jest gotowa do wymarszu.
Ale najpierw musimy wyjaśnić kilka kwestii.
„Wyjaśnić”?
Po pierwsze, chłopak.
Jestem wdzięczny za jego pomoc w złapaniu dwóch Cieni.
A teraz...
chciałbym wiedzieć, jak to zrobił.
Nie jest twoim synem.
To było jasne w momencie, gdy go przyprowadzono.
Ale on też widzi, prawda?
Tak.
Kolejne dziecko Jerlamarela...
z inną kobietą.
Zasługujesz na więcej.
To nie wina chłopca i bez niego nic byś nie osiągnął.
Jestem łowcą czarowników, a jeden z nich siedzi w moim namiocie!
Wina nie ma nic do rzeczy. Nie mogę ignorować tego, kim jest.
Oczywiście, że możesz!
Jest ze mną.
Chronię go, a jestem córką króla.
Co jeszcze chciałeś wyjaśnić?
Czy idzie z nami.
„Idzie z nami”?
Przemieszczam armię. Nie mogę cię zostawić.
Nie ma mowy. Nie odejdę, póki nie odnajdę rodziny.
Minęły dni, a moi zwiadowcy ich nie znaleźli.
- Obiecałeś! - Obiecałem poszukać.
I tej obietnicy dotrzymałem.
To zostaw kilku ludzi. Będę szukać dalej.
Nie mam wyboru w tej sprawie i ty też nie.
Chłopcze...
Zapomniałem o zabijaniu więcej niż ty się kiedykolwiek dowiesz.
Jeśli myślisz, że fakt posiadania wzroku wyrówna między nami szanse...
lepiej to przemyśl.
W porządku.
Tu nikt nie mieszka. Zagrożenie jest niewielkie.
Kilku ludzi zapewni mi bezpieczeństwo.
Maghro, królowa jest w niebezpieczeństwie.
Mogła zostać uwięziona. Może już nie żyje.
Nie wiemy, kto rządzi królestwem.
Nie wiemy, czy ktokolwiek nim rządzi.
Chaos przed rządami twojej rodziny był tragiczny w skutkach.
Niezliczone rywalizacje, skargi i zemsty.
Bez Kane na tronie, znowu się pojawią.
A ty jesteś kolejną Kane w linii sukcesji.
Zostawię oddział, który będzie szukał twojej rodziny.
Ale gdy chodzi o ciebie...
żadne z nas nie ma wyboru.
Dowodzisz ludźmi, którzy zostają?
Tak, Wasza Wysokość. Czterema żołnierzami.
Ośmiu byłoby lepiej.
Zróbcie to.
Rozumiesz, jak ważne masz zadanie?
Tak, oczywiście.
Oni są moim życiem.
Tak, pani.
Porozmawiaj z ojcem.
Nie chce mnie słuchać.
Dlatego musisz z nim porozmawiać.
Dlaczego ja?
Haniwo, nieważne, kto odezwie się pierwszy.
Zrobicie postęp.
Myślisz, że to proste.
Bo tak jest.
Przerwij milczenie, póki możesz.
Dlaczego się zatrzymujemy?
Rozbijemy tu obóz na noc. Wasz ojciec poszedł za zwiad.
Jak daleko to jest?
Co takiego?
Nie wiem, czy odczuwam ulgę, czy wolałbym, żebyśmy tego nie znaleźli.
Powiem pozostałym.
Jak królowa, która nie opuszcza pałacu,
kończy przy drodze ze służącą i woźnicą?
Myślisz, że ktoś chciał pozbawić ją tronu?
Mam kilka możliwych wyjaśnień.
Ale o nich nie myślę.
Miała wrogów.
Taka dola królowej.
Więcej niż inni.
Jest moją matką, wiesz o tym?
Ich twarze, głosy, nawet to jak oddychały.
Byłam mała, gdy matka zmarła, ale nawet wtedy wiedziałam.
Były dokładnie takie same.
Więc gdy zmarła,
to było dla mnie okrutne, że zawsze, gdy siostra była blisko...
gdy ją słyszałam, czułam, dotykałam...
na nowo odczuwałam żałobę po matce.
Mój ojciec pewnie czuł się podobnie.
Pewnie dlatego nie miał odwagi, by zabrać jej jedną rzecz,
którą ceniła najbardziej:
jej prawo do tronu.
Przyniosłam dla niej jedzenie.
Możesz się do niej zwracać zgodnie z tytułem. Tutaj nie ma władzy.
Przyniosłam jedzenie dla królowej.
Bardzo dobrze.
Wciąż nie odpowiada twoim standardom, co?
Słyszałem opowieści o twoim uporze i tendencji do autodestrukcji.
Gdy je usłyszałem, wydały mi się dziwaczne.
Ale teraz...
Może potwierdzisz albo zaprzeczysz niektórym z nich.
Słyszałem, że zabijałaś kochanków za to, że chrapali w nocy.
Służących, bo nie podobał ci się ich zapach.
Odcinałaś języki pannom,
bo za wolno cię zadowalały.
Zechcesz zaprzeczyć lub potwierdzić niektóre z nich?
Znasz zasady.
Dzwoni dzwonek i skąd mamy wiedzieć, że nie próbujesz uciec?
Dzwoni dzwonek, to reagujemy.
Dzwoni dzwonek, to cierpisz.
Do momentu zapłaty okupu
jesteś nabytkiem, na który zamierzam uważać.
Może się zrelaksuj?
Porozmawiajmy sobie jeszcze, co?
Proszę wiedz, że choć te historie mnie bawiły,
jedna, która mnie interesuje, opowiada o twoim kochanku...
który złamał ci serce i cię zostawił.
Haniwo.
To, co powiedziałem wcześniej...
Wiem.
- Chodzi o to... - W porządku.
- W jaskini... - Rozumiem.
Na pewno?
Tak.
Jak myślisz, co nas czeka?
Myślę, że nie powinnaś oczekiwać zbyt wiele.
Zapomnieć to, co o nim wiemy, okej?
Zignorować fakt, że zostawił dziecko,
a ono zmieniło się w potwora.
- Nie wiemy, co się stało... - Mama tego nie chciała.
Nie pamiętam, by mówiła o nim bez smutku.
Nie pamiętam, by mówiła o tym, nie ostrzegając nas przy tym.
Musiał być ku temu powód, Haniwo.
Nie uważasz, że to dziwne, że nigdy nam tego powodu nie podała?
Nie wiem...
co mama sobie myślała.
Ale wiem, że go kochała.
I musiał być ku temu powód.
Usłyszałeś to przez sen.
To sowa?
Nie, to człowiek.
Jesteśmy na Pustkowiach. To kraina bezprawia.
A ty nie jesteś w pełni sił.
Nic mi nie jest.
Dzieci wiedzą?
Nie muszą wiedzieć.
Zawsze wiedzą więcej niż myślisz.
Haniwa z tobą rozmawiała?
A co?
Ukrywa coś...
coś, czego nie potrafi wytłumaczyć...
i to ją przeraża.
Jest w żałobie.
Tak jak Kofun.
Ale on nie pogrążył się w tej samej ciemności.
Są różni i potrzebują w tej chwili różnych rzeczy.
Ze wszystkich ludzi ty powinnaś zrozumieć, czego jej trzeba.
Co masz na myśli?
Pamiętasz, gdy do ciebie przyszedłem?
Jaki byłem wściekły i destrukcyjny?
Bo się bałem.
Bałem się ci zaufać...
bałem się uwierzyć, że faktycznie uciekłem i że to prawda.
Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałaś?
Powiedziałam, że jeśli zniszczysz jeszcze jedną z moich rzeczy,
to zabiję cię we śnie.
Tak, ale po tym...
pamiętasz, co zrobiłaś?
Usiadłaś i byłaś ze mną tak długo, aż znowu byłem w stanie oddychać.
Zostałaś, żebym wiedział, że nie jestem sam.
Haniwa jest zagubiona.
Czeka ją niepewna przyszłość...
straciła matkę, pozna nowego ojca.
Dam jej przestrzeń, której potrzebuje.
I jak ty dopilnuję, by wiedziała, że nie jest sama.
Paris, co się stało?
Mam już dość lawendy.
Czuję śmierć.
Minęły dni, może tygodnie.
To człowiek, prawda?
„Dalej leży nowy świat.
Mieszka w nim nowy bóg.
Wejdź, zostaniesz dostrzeżony.
Wejdź, zostaniesz oceniony.
Wejdź, a znajdziesz śmierć.
Wejdź, zostaniesz dostrzeżony”.
Jerlamarel.
Postradał rozum.
Może nie.
Może tak się dzieje,
gdy twoja praca jest ważna i nie chcesz żadnych gości.
No nie wiem.
Musisz wiedzieć, jak niebezpiecznym jest nie być ślepym w tym świecie.
Co trzeba zrobić, by nie ucierpieć.
Zgadzam się z Paris.
Nie doszliśmy tak daleko, by z tego powodu zawrócić.
Chcę, byście wiedzieli, po co wyruszyliśmy.
Chcę, byście wiedzieli, jak wiele dla tego poświęciliśmy.
Chcę wiedzieć, po co poświęciłem moją żonę.
Muszę wiedzieć.
Chodźcie.
Przynajmniej wiemy, że idziemy we właściwym kierunku.
Kofunie.
Idziemy naprzód.
Widziałem czterech strażników.
Jeden przy wejściu.
Kolejnych dwóch...
patroluje, chodząc między robotnikami.
A kolejny jest przy drugim oknie.
Robotnicy stoją nieruchomo? Tylko strażnicy chodzą?
Tak. I stukają kijami, by ogłosić swoją obecność.
Jakie buty noszą strażnicy?
Jakie mają buty? Ze skóry? Z drewna?
Chyba ze skóry.
A królowa? Wiesz gdzie jest?
Nie wiem, jak wygląda.
Z tyłu była zakrwawiona kobieta.
Zakrwawiona? Żyje?
Nie wiem.
Jesteś pewien? Czterech strażników i przestrzeń między nimi?
To widziałem.
To widziałeś.
Jakby wzrok sprawiał, że jesteś nieomylny.
Masz dość ludzi, by ich obezwładnić?
W momencie, gdy nas usłyszą, wyczują,
podniosą alarm, będzie po wszystkim.
Jedyny sposób,
to zabić wszystkich strażników, nim się zorientują.
Musi to zrobić jeden człowiek.
Ja to zrobię. Zabiję ich wszystkich.
Pamiętam, że prosiłem o twój wzrok, nie opinię.
Stawką jest przyszłość królestwa.
Więcej nie zamierzam na tobie polegać.
Chyba że ty mu ufasz, Maghro.
Zapomnij, że zapytałem.
Zbierz żołnierzy. Sygnały, bez słów.
Następną osobą, która się odezwie, będę ja, by cię wezwać.
A jeśli nie dasz sygnału?
To poległem, a królowa nie żyje.
Spal wszystko,
zabierz królewnę do Kanzui i dopilnuj, by zasiadła na tronie.
Nie zgodziłam się na to.
Jeśli do tego dojdzie, nie będziesz musiała.
A dojdzie do tego?
Nie.
Rębaczu! Chodź tu!
Strażnicy.
Mamy intruza! Ktoś tu jest!
Wstawaj, suko.
Mój nóż.
Myślisz, że powiedziałabym jej, kim jestem, gdybym nie miała planu?
Wasza Wysokość?
Królowa jest tutaj.
Dlaczego nie mówi?
Bo jestem kurewsko zmęczona.
Już dobrze. Jesteś bezpieczna.
Jak to się stało?
Jak cię złapali?
Musiałam odejść.
Ktoś ci się przeciwstawił. Kto?
Było ich wielu.
Wkrótce wyzdrowiejesz i wrócimy do Kanzui.
Ale najpierw przyjdzie uzdrowiciel.
Jest tutaj.
- Ostrożnie. - Oczywiście.
Czy my się znamy?
Przykro mi, że cię to spotkało.
Nie powinnaś odchodzić, Maghro.
Dopóki nie usłyszysz wieści.
Jakich wieści, Wasza Wysokość?
Wszyscy się przeciwstawili.
Twierdzili, że bogowie są po ich stronie.
Gdy im się nie powiodło, został mi wybór:
pozwolić tej herezji trwać...
albo przedstawić własną.
Co to znaczy?
Chcesz, bym wróciła do Kanzui?
Już nie ma Kanzui.
Przez lata nasza władza opierała się na woli maszyn, które były pod nami.
Gdy działały, wielbiono nas.
A gdy nie, to nie wielbiono.
Nie chcę być królową, bo maszyny pracują.
Chcę być królową, bo nią jestem.
Więc teraz historia będzie brzmiała tak:
bogowie zabrali zaporę.
Zniszczyli ją w złości
i zabrali razem z nią heretyków.
Słabych, samolubnych, zacofanych.
Ale zostawili mnie.
Tylko mnie.
Zniszczyłaś ją.
Ci żołnierze stojący na zewnątrz...
Przez 20 lat robili to, co im kazałaś, bo obiecałaś, że pewnego dnia
wrócą do swoich domów, rodzin.
Przez niezliczone bitwy...
cierpienia i koszmary
tylko to trzymało ich przy życiu.
A ty im to wszystko zabrałaś.
Zrobiłam to, co należało zrobić.
Ocaliłam naszą dynastię.
Myślisz, że wyjdę tam
i powiem moim ludziom, że ich rodziny zostały zabite, by ocalić twoją dynastię,
a oni pójdą, gdzie im każę?
Twoim ludziom?
Moim ludziom.
I myślę, że zrobią, co im każę...
bo jestem ich królową.
Myślę, że po raz pierwszy od dawna...
jest to coś, co trzeba przemyśleć na nowo.
Co?
Dlaczego się zatrzymujemy?
Coś jest nie tak.
- Co jest przed nami? - Górska przełęcz.
- Jest inna droga? - Nie widzę.
Paris.
Widzę rzeczy sprzeczne.
Wyczuwam niebezpieczeństwo.
Ale nie wiem, gdzie się ono znajduje.
Może dlatego, że go nie ma.
Znajdziemy inną drogę.
Stracimy dni.
- Znajdziemy inną drogę. - Nic tu nie ma.
Kofunie, powiedz mu.
Tato, nic nie widzę.
- Ja pójdę. - Hej.
Gdzie jest Boski Płomień na niebie?
Zaszedł już za góry.
Co cię obchodzi słońce?
Nie obchodzi. Zastanawiam się,
kiedy się ściemni i będziesz bezużyteczna.
Babo.
Pułapki dźwiękowe.
Wskaż mi je.
Tak.
No dalej.
Nie ruszaj się.
Tam jest łuk i strzały. Potrzebujemy ich.
Co robisz?
Potrafię się poruszać po cichu. Ty nie.
- Haniwo, nie! - Nie strzelać!
Jesteś Haniwa?
Tak.
A ty, który krzyczałeś...
jak się nazywasz?
Kofun.
Dzieci Jerlamarela,
za drzewami jest most.
Możecie nim przejść do Domu Oświecenia.
Czy w Domu Oświecenia jest uzdrowiciel?
Ty nie możesz przejść.
Właśnie powiedziałeś, że możemy.
Tylko dzieci Jerlamarela mogą przejść do Domu Oświecenia.
Jest tylko jedna zasada i oto ona.
Powiedz Jerlamarelowi, że jesteśmy. Zrozumie.
Tylko Kofun i Haniwa mogą przejść.
Posłuchaj mnie...
Chłopcze.
Jest tylko jedna zasada i oto ona.
Powiedz Jerlamarelowi, że jego syn i córka przeszli kawał drogi,
tylko po to, by zawrócić!
Nie zawracamy.
O czym ty mówisz? Musimy zawrócić.
- Potrzebuje uzdrowiciela. - Nie, ma tatę i Paris.
Zabierze ją do innego plemienia.
Co? Nie zostawimy jej tu.
Nie potrzebuje nas.
- Trzymamy się razem. - Kofunie.
- Dosyć. - To szaleństwo.
Dosyć.
Posłuchajcie mnie.
Haniwo, Kofunie,
poszliśmy za daleko, zbyt wiele nas to kosztowało, by zawrócić.
Od dawna nad tym rozmyślam.
Nie chciałem w to wierzyć, ale Paris ma rację.
Każde dziecko dociera w końcu do mostu, który musi przejść samo.
O czym ty mówisz?
W dniu waszych narodzin stanąłem na murze i walczyłem,
by was chronić.
Tak robi ojciec.
Ale ojciec musi wiedzieć, kiedy należy puścić dzieci wolno,
by mogły znaleźć własną ścieżkę.
- Ta chwila nadeszła. - Nieprawda.
Haniwo, powiedz mu, że to nieprawda.
To prawda, Kofunie.
Ty i ja żyjemy w innym świecie niż on.
Zawsze tak było.
Nigdy się nie zrozumiemy.
Wiedział o tym, prowadząc nas tu.
Dlaczego to zrobiłeś?
Bo jestem waszym ojcem.
Tato.
Moja córeczko.
Mylisz się.
Nie żyjemy w innych światach.
Ty i twój brat
jesteście dla mnie jedynym światem, odkąd się urodziliście.
Moje dzieci, jestem ślepy.
Ale widzę was dwoje.
Nigdy nie przestanę was widzieć.
Ale miałem rację.
Ten dzień nadszedł i musicie poznać ojca.
Ty jesteś moim ojcem.
Kocham cię, chłopcze.
Zobaczymy cię jeszcze?
Tak.
Bow Lion.
To cię połaskocze,
Tak.
Dobrze.
Zawsze pamiętajcie o matce.
I chrońcie siebie nawzajem.
- Tato. - Kofunie, nie. Przestań.
Będzie sam.
Maghra zawsze będzie przy nim.
I będzie miał was dwoje.
Ja przy nim będę.
Słuchaj siostry.
Ona wie.
A teraz...
posłuchajcie uważnie. Oboje.
Dar wzroku może oślepiać.
Jerlamarel... jest waszym ojcem
i widzi.
Nie jest bogiem i wy też nie.
Jeśli macie odbudować ten świat...
pamiętajcie o matce.
I pamiętajcie o Babie Vossie, który was wszystkiego nauczył.
I zbudujcie ten nowy świat dla widzących i dla ślepych.
Bez bogów! Zrozumieliście?
- Zrozumieliście? - Tak.
- Okej.
Moje dzieci.
Czytajcie dla mnie książki.
Młody człowieku.
Moja laska.
Okej, idźcie. Idźcie już.
Idźcie, nim będzie za ciemno, byście coś widzieli.
Nie wierzę, że nas zostawił.
To my odeszliśmy.
Okej.
Idziemy. We dwójkę.
Haniwa i Kofun.
Ty i ja, braciszku.
Zawsze, siostrzyczko.
Gotowy?
Nie.
Ja też nie.
Chodźmy.
Wysłałeś ich samych.
Czasem najlepiej jest chronić dzieci,
pozwalając im uwierzyć, że się przestało.
Maghra ci to powiedziała?
Tak.
Jedyny dom jaki mam, to te dzieci.
Nie mam innego miejsca.
A ty?
Czyli trzymamy się blisko?
Tak.
Trzymamy się blisko.
Co teraz?
Nie wiem.
Nic nie widzę.
Napisy: Agnieszka Otawska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.