Ty to zrobiłeś.
Mój ojciec to Baba Voss.
Edo go szuka, by pomścić śmierć ojca.
Witaj w domu, Babo.
Muszę wiedzieć, gdzie ją ukrywa.
Pewnie ją trzyma w trzeciej bazie. To zamknięta placówka wojskowa.
- Edo ma tam swój własny pułk. - Stać.
Idzie w kierunku rzeki.
- Wie, że widzisz? - Nie znasz mnie.
Już znam cię lepiej niż ktokolwiek inny.
- Idziemy. - Kofunie, idź do swojej matki.
Pennsa, nowa stolica królestwa Payan.
- Jestem tu czarownikiem. - Ochroni cię.
- Królowo. - Lordzie Harlanie.
Maghra? Pamiętam, że zawsze mnie podziwiałaś.
To, że królowa jest blisko, może mieć swoje zalety.
To armia Trivantian zniszczyła Kanzuę.
- Kurwa. - Jestem w ciąży.
Dziecko narodzi się z boskim darem wzroku.
Witaj, bracie.
Wypuść ją.
Edo!
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Czy bardzo boli?
Nie za bardzo.
Już czas.
Nic.
- Nic! - Ojcze.
- Nic nie widzę. - W porządku. Spokojnie.
- Olomanie, nie zadziałało. - Ojcze, proszę.
Spróbujemy jeszcze raz. Przeprowadzimy operację ponownie.
Przykro mi. Nic więcej nie zdziałamy.
Mylisz się! Musi się dać coś zrobić.
- Olomanie. - Ojcze.
Musisz dalej czytać książki medyczne.
Odpowiedzi tam będą.
Przeczytałem wszystkie książki.
I według nich twojej rogówki nie da się naprawić.
Nie szukasz dość dobrze!
Nie będę ślepy.
Słyszysz?
Nie będę ślepy!
Co?
Tylko bez głupot.
Porucznik Wren.
Tak, poruczniku.
Otworzyć bramę!
Tak jest!
I tak…
wielki Trivantianin, Toliver, ranny, ale wciąż żywy,
z wielkim trudem wstał i wsiadł na konia.
Choć grzmoty i deszcz…
przytłumiły jego zmysły,
prowadził swoich zmęczonych ludzi przez wysoką trawę Krwawych Równin…
do twierdzy plemienia Ganite.
Pod jego dowództwem 20 trivantiańskich żołnierzy…
utrzymywało wrogów na dystans…
przez całą noc,
aż do rana, dopóki nie przybyły posiłki, by przechylić szalę zwycięstwa.
Dokąd mnie zabierasz?
Zobaczysz.
Nigdy nie byłam tak wysoko.
Tak?
Gdy byłam dzieckiem, wspinałam się na wieże.
Tylko tam czułam się bezpieczna.
Uwielbiałam chodzić tam, gdzie inni nie mogli.
Tak znalazłam to miejsce.
Od tamtej pory się nim zajmuję.
Kiedyś ludzie cieszyli się swoim wzrokiem.
My tworzymy sztukę, by ją usłyszano lub powąchano.
Wszystko w ich świecie miało być zobaczone.
- Ludzie też. - Co?
Też mieliśmy być zobaczeni.
To była moja ulubiona.
Wymyślałam historie o dziewczynce z obrazków.
Nazwałam ją Gwendolyn.
Ma na imię Alicja.
Umiesz czytać.
Ta książka to Alicja w Krainie Czarów.
„Alicję zaczynało męczyć siedzenie z siostrą nad rzeką,
bo nie miała nic do roboty”.
„Raz czy dwa zerknęła do książki, którą czytała jej siostra,
ale nie było w niej obrazków ani dialogów”.
Nie!
„»Po co komu książka« pomyślała Alicja,
»bez obrazków i dialogów?«”.
Dość.
Dobrze się trzymasz, bracie.
Twoje ślady to nic w porównaniu do blizn, które mam po tobie.
Co zrobiłeś z Haniwą?
Z Haniwą?
Boisz się o córkę.
Strach jest gorszy od bólu, prawda?
Tak się czułem, gdy byłem dzieckiem.
Ból, który mi zadawałeś…
nie był tak wielki w porównaniu ze strachem, że ten ból nadchodzi,
że ty nadchodzisz.
Przyrzekam ci,
że Haniwa doświadczy tego strachu co noc, tak jak ja.
Edo, proszę, puść ją.
Byłeś moim bratem.
Wciąż nim jestem. Przepraszam.
Powinienem był cię chronić. Zmuszono mnie…
Nie masz pojęcia, czym jest żal. Jeszcze nie.
Ale dowiesz się.
Bo będę cię tu trzymał…
i biczował co noc za każdą noc, gdy ty biczowałeś mnie.
I za wiele lat,
gdy w końcu postanowię cię zabić,
będziesz płakał z wdzięczności.
Ma być przytomny.
- Edo. - Ma czuć każde uderzenie.
Nie. Edo, wypuść ją.
Edo!
Edo, nie! Wypuść ją!
Edo!
Tak!
Zatrzymamy się, by się wysikać i napełnić manierki.
Tak jest.
Chcę się umyć.
Nie podchodź do moich ludzi.
Są głodni i zmęczeni,
a do tego nie przepadają za czarownikami.
Chodź.
Z iloma czarownikami rozmawiałeś?
Z żadnym.
Skoro jestem pierwszy, to skąd wiesz, że masz się mnie bać?
Ludzie tacy jak ty zniszczyli stary świat swoimi maszynami i truciznami.
Odpowiadają za śmierć milionów.
A ty za śmierć tysięcy.
Wybiłeś plemię Alkenny…
Moje plemię. Zmiotłeś je z powierzchni.
Znali cenę za chronienie czarowników. Takie było prawo.
Zabiłeś dzieci. Niemowlęta.
Nie było mnie tam.
A co byś zrobił, gdybyś był?
Jestem czarownikiem.
Kto zabił więcej ludzi? Ty czy ja?
Królowo,
przedstawiam największe umysły Pennsy, twoją radę państwa.
Moją radę czego?
Radę państwa, królowo.
Będzie ci doradzać, wykonywać polecenia.
Mamy powołać nie radę państwa, ale radę wojenną.
Wasza Wysokość, według przepisów radę wojenną zbiera się
po oficjalnym wypowiedzeniu wojny.
Będzie mnie uczył przepisów.
Wojnę wypowiedziano nam.
Kapitanie Gosset, chyba nie rozumie pan powagi sytuacji.
Zapewniam, że rozumiem.
I wszystko, co mówię, z całym szacunkiem,
jest zgodne z życzeniami, Waszej Wysokości.
Jeśli mamy się przeciwstawić armii Trivantian,
musimy wzmocnić obronę w całym królestwie.
- Kapitanie Gosset… - Obronę?
Bogini powierzyła nam pokonanie Trivantian.
Mamy atakować, a nie się bronić.
- Sibeth… - Kto?
Wybacz, Wasza Wysokość.
Królewno Maghro, jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.
Utrata Kanzui osłabiła Payan.
Podobnie jak chaos po twojej rzekomej śmierci.
Dopiero ustanowiliśmy nową stolicę.
Może powinniśmy zająć się naszym królestwem,
zorganizować i ufortyfikować armię,
a jednocześnie pozostać wyczulonymi na zagrożenie ze strony Trivantesu.
Wszyscy… wyjść.
Wynocha!
Sibeth…
Słyszałaś, co się właśnie stało?
Co?
Pomieszczenie pełne ludzi podważających mój autorytet,
zastanawiających się, czy w ogóle muszą mnie słuchać.
Kapitan, który mi się sprzeciwia.
Politycy myślący o zdradzie,
która kończy się tym, że nasze ciała zostają pozbawione głów,
a nasz ród królewski znika z tego świata.
I w tej zdradliwej atmosferze
sprzeciwia mi się moja siostra.
Wojna to samobójstwo.
Ilu ludzi chcesz poświęcić dla kłamstwa?
Ci, którzy zginą, umrą w chwale…
za Payan…
za nowy świat, który zbudują nasze dzieci.
Które zginą razem z nami,
gdy Trivantianie spalą Payę.
Chyba nie wierzysz, że ich pokonamy.
A dlaczego mnie ocalono, jeśli nie dlatego?
Bogini obdarzyła mnie widzącym dzieckiem,
które dostanie imię po naszym ojcu,
by to królestwo stało się środkiem, dzięki któremu ludzkość odzyska wzrok.
To moje przeznaczenie.
Bogini miej nas w opiece. Ty wierzysz w to, co mówisz.
Pokonamy Trivantes,
wchłoniemy ich armię
i staniemy się jedynym królestwem na tych ziemiach.
Sibeth.
Musi być inny sposób.
Nic nie zrobiłaś…
gdy Tamacti Jun wyciągnął miecz, żeby mnie zabić.
Ale Bogini na to nie pozwoliła.
Zapamiętaj tę chwilę, siostro.
I zapamiętaj też, że to ja ocaliłam wtedy ciebie,
a nie odwrotnie.
Haniwo.
Gdyby to było moje łóżko, nie wymyśliłabym powodu, żeby wstać.
Pokażę ci jeden.
Kamienie szlachetne.
Ten wygląda jak fragment nieba.
Co tu jest napisane?
„Na zawsze”.
To piękne.
Tylko że tak nie było.
Pięknie?
Na zawsze.
Może uczucie było.
Przepraszam.
Nie.
Królowa Payan ogłosiła, że nosi widzące dziecko.
Królowa Kane twierdzi, że to nasza armia
zaatakowała ich stolicę, Kanzuę.
Królowa okłamała poddanych.
To dlaczego mamy wierzyć, że mówi prawdę
w sprawie rzekomego widzącego dziecka?
Skąd miałaby to wiedzieć?
Mogłaby wiedzieć, jeśli ojciec widzi.
Pozwól, że ci przerwę, generale,
bo wiem, dokąd to zmierza.
Otrzymaliśmy wiele raportów o przynajmniej jednym widzącym Payanie.
Mówisz o Jerlamarelu.
Jerlamarel nie jest człowiekiem, tylko mitem.
Nie wiemy tego na pewno.
Generale Voss, naszą zachodnią granicę
atakuje plemię Ganite,
a ty chcesz, byśmy otworzyli front na wschodzie
na podstawie plotek.
Wzrok powróci.
A pierwszy naród, który okiełzna jego moc,
zdominuje świat.
Rada ma dość tych teoretycznych wywodów.
Każdy naród, który będzie polegać na osobach widzących,
doprowadzi do własnej zguby.
A nawet jeśli ludzie widzący się pojawią,
zostaną straceni jako zagrożenie dla republiki.
Inne narody mogą nie podzielać tego zdania.
Od 200 lat nie przegraliśmy wojny.
I nie ma powodu, by myśleć, że teraz przegramy.
Twoja fascynacja wzrokiem była ciekawa jako ćwiczenie strategiczne,
ale zaczyna odwracać twoją uwagę.
Musimy skupić się na zachodzie,
gdzie gromadzi się coraz więcej ludzi z plemienia Ganite.
Lud zgadza się z Wojskiem.
Bank zgadza się z Ludem.
Rada podjęła decyzję.
Dziękujemy za pańską służbę, generale.
Dzień dobry.
Zasnęłam.
Nie miałam sumienia cię budzić.
O czym myślisz?
Zastanawiam się…
co by było, gdybym cię wypuściła.
Możesz iść ze mną.
Mam tu życie, rodzinę, karierę.
Czemu chcesz zostać w miejscu, gdzie mogą cię zabić za to, kim jesteś?
Mówisz, jakby określało mnie tylko to, że widzę.
Jestem żołnierzem.
Jestem córką, wnuczką i prawnuczką ludzi,
którzy budowali Trivantes,
którzy za niego walczyli i umierali.
Nic z tego, by cię nie ocaliło.
Możemy jechać na wschód.
Poznałabyś mojego brata.
Może znalazłybyśmy innych widzących.
Mogłybyśmy zmienić świat.
Masz nas za wyjątkowe.
Ale takie nie jesteśmy.
Jesteśmy po prostu… inne.
Właśnie dlatego jesteśmy wyjątkowe.
Jeśli wzrok ma wrócić, to wróci.
Zmienianie świata to nie nasze zadanie.
Naszym zadaniem jest…
wykorzystanie wzroku, by coś zmienić na lepsze tu, gdzie jesteśmy.
Jak mamy to zrobić?
Cóż…
możesz mi poczytać.
Z chęcią.
„»Mogę ci opowiedzieć moje przygody,
zaczynając od dzisiejszego poranka« powiedziała Alicja.
»Ale nie ma co wracać do wczoraj,
bo byłam wtedy inną osobą«”.
Czyli to jest ten wielki wojownik… Baba Voss.
Teraz żaden z ciebie, kurwa, wojownik, co?
Cofnij się!
Na ziemię!
- Leż! - Złamałeś mi, kurwa, nos!
Dowódco.
Baba Voss.
Cztery dni tortur.
Powinienem ci podziękować.
Wybacz. Nie mam nic mocniejszego od wody.
Ale… proszę.
Znam twój głos, łowco czarowników.
Słyszę go w koszmarach.
Tamacti Jun.
Zabiłeś mi żonę.
Nie winię cię, że chcesz mojej śmierci.
Wyrządziłem wiele krzywd tobie i twoim ludziom,
ale zabicie żony nie jest jedną z nich.
Kiedyś przedostanę się przez te kraty.
A wtedy zrobię ci krzywdę.
Posłuchaj. To mnie zostawiono na śmierć, nie Maghrę.
Nie wymawiaj jej imienia!
Nie mógłbym jej skrzywdzić. Jest moją królewną.
Królewną? O czym ty mówisz?
To nie ma sensu.
Twoja żona to córka króla Wolfa Kane’a.
A ja przysięgałem chronić prawowitego następcę tronu Payan.
Kłamiesz. Jesteś kłamcą.
Zadaj sobie pytanie, czemu teraz miałbym cię okłamywać.
Moja żona, której dzieci szukałeś od dnia ich narodzin,
jest królewną?
To właśnie mówię.
I mówię też,
że gdy ona i królowa mnie zostawiły, Maghra żyła.
- Chodź. - Na boki, ojcze.
Stuknij na koniec każdego machnięcia.
Ciągły kontakt, jeśli możesz.
Wyciągnij kij dalej.
Dobrze ci idzie. Z czasem będzie łatwiej.
Nie mów do mnie jak do dziecka.
Puść mnie!
Poradzę sobie bez niczyjej pomocy. Jasne?
Co zrobimy?
Przyzwyczai się. Daj mu czas.
Boski Płomieniu.
Chroniłeś nas przed znanymi i nieznanymi wrogami.
Udziel mi rady. Wzmocnij moją wolę, by pozostała niezachwiana.
Będę ci służyć… jeśli utrzymasz mnie przy życiu.
Wasza Wysokość?
Kurwa.
Przepraszam, królowo.
Lord Harlan błaga o chwilę czasu.
Wpuść go, a potem odejdź.
Tak, królowo.
O tak.
Uwielbiam zapach lawendy w kąpieli mlecznej.
Lordzie Harlanie,
masz niebezpieczną tendencję do zachowań nieformalnych.
Niektórzy mogą to uznać za brak szacunku.
Wręcz przeciwnie.
Wspominam naszą historię,
moje dzieciństwo na dworze króla.
Sądzę, że łączy nas lojalność głębsza niż między królową a poddanym.
Nieprawdaż?
I tym sposobem dochodzimy do celu mojej wizyty.
Umieram z ciekawości.
Odważny ruch wypowiadać wojnę zaraz po konsekracji nowej stolicy.
- Jeśli nie masz odwagi… - Nie cierpię przegrywać.
Na szczęście dla ciebie jesteś po stronie zwycięzców.
Wyjdź za mnie.
Nie takiej odpowiedzi się spodziewałem.
Gdy twoja pycha zaskakuje nawet mnie,
czas przemyśleć pogląd na świat.
Potrzebujesz mnie. Mojej armii, moich ludzi.
Raczej mojej armii i moich ludzi.
Wypowiadasz wojnę największej sile wojskowej na świecie.
By mieć choć nadzieję na wygraną,
potrzebujesz dozgonnej lojalności każdej osoby tutaj.
Masz Pennsę, a będziesz mieć całą Payę.
A myślałam, że już mam.
Tak.
Twoi poddani może umrą, by chronić prawowitą królową, ale…
założę się, że nie będą tak hojni
w kwestii dziecka, które uważają za czarownika.
A jeśli za ciebie wyjdę?
Od pokolenia stanowię tu prawo.
Jako ojczym widzącego dziecka mogę zmienić poglądy wymagające zmiany.
To najlepszy sposób, by umocnić twoją pozycję.
I twoją.
I moją, oczywiście.
Po co innego bym to robił?
Ożeń się z moją siostrą.
Bądź ojczymem jej widzących dzieci.
Ma ich dwójkę.
A nie jest mężatką?
Baba Voss nie żyje.
A związki ludzi z plemienia Alkenny
nie są małżeństwem w świetle payańskiego prawa.
Nie sądzę, że Maghra uważa tak samo.
Lordzie Harlanie, sam nie doceniasz własnego uroku?
Porozmawiasz z nią?
Tak.
A teraz chodź tu i uklęknij przed królową.
Otworzyć bramę!
Do góry!
Po prawej.
Nie możemy tu zostać.
Czekaj.
Prosto.
Dwa kroki w lewo.
Ten chłopiec widzi.
Mówiłem: w lewo!
Mówiłaś, że jesteś jedyna.
To tajny program Edo. Chłopiec jest synem Jerlamarela.
Trenował go w ramach układu zawartego z generałem.
Jerlamarela?
Czyli co…
po prostu oddał chłopca?
Wren, to jest dziecko!
Mnie też oddał. Rozumiesz?
Wysłał mnie na śmierć.
- Nie umrzesz. - Wiesz, że Edo mnie nie wypuści.
Haniwo.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by cię ochronić. Przyrzekam.
Musisz mi zaufać.
Ufam.
Idź.
Generale.
Poruczniku, idź po więźnia i zaprowadź ją na ulicę.
Dlaczego? Co się dzieje?
Zaprowadź dziewczynę na dół. Już.
Tata?
Tato!
Tak mi przykro. To moja wina.
Chciałem dać ci szansę posłuchania płaczu córki po raz ostatni…
nim ją odeślę, by przydała się republice.
Obywatele Trivantesu,
oto wielki tchórz, Baba Voss.
Morderca!
Minęło już 25 zim, odkąd zamordował Teo Vossa,
mojego ojca,
i uciekł z miasta.
Ale sprawiedliwość Trivantian nie zapomina i nie ustępuje,
nawet po tysiącu zim.
Dawać go!
Dookoła miasta.
Nie, tato.
- Nie! - Morderca!
Tchórz!
- Haniwa! - Nie!
Nie, proszę. Proszę.
Generale, może niech pan dłużej ją ze mną zostawi?
Jest cennym źródłem informacji.
Nie, zbyt długo ci się narzucałem, Wren.
Poza tym ma do zaoferowania znacznie więcej niż informacje.
Zabierz więźnia do mojego domu. Już.
Tak jest!
Zabierz ją!
Idziemy!
Proszę…
Jej Wysokość, królowa Kane.
Jej Wysokość, królewna Maghra.
Spacer wśród ludu? To do ciebie niepodobne.
Mieszkańcy Pennsy zbyt długo byli izolowani od korony.
Musimy zrobić, co możemy, by zdobyć ich serca i umysły.
Czyli to robimy. Zdobywamy ich serca i umysły.
Tak. A jeśli chciałabyś naprawdę się przydać,
są bardziej strategiczne kroki do podjęcia.
- Strategiczne kroki? - Wyjdziesz za Harlana.
Co?
- Co? Chyba żartujesz. - Nie.
Jej Wysokość, królowa Kane…
Jesteś bardziej obłąkana, niż sądziłam.
Przesadzasz. To umowa biznesowa.
Wiesz, co to jest?
Jakaś kiepsko uformowana kość Boga.
To bransoleta małżeńska, którą zrobił dla mnie mój mąż, Baba Voss.
Prawo Payan nie uznaje związków plemienia Alkenny.
Więc nie zdradzisz Baby Vossa, o ile w ogóle żyje.
Ty zimna suko.
Możesz mnie nazywać, jak chcesz,
ale obiecałam, że Paya będzie bezpieczna dla twoich dzieci, i tak jest.
Ale nie zdajesz sobie sprawy, co nam grozi.
Harlan ma podejrzenia co do Kanzui.
Odebrałyśmy mu miasto. Jeśli mu się to nie opłaci,
znajdziemy się po złej stronie powstania.
Sama mówiłaś, że potrzebujemy Harlana i jego armii,
aż do pewnego czasu.
- To za niego wyjdź. - Żeby został królem?
Porozmawiamy, gdy się uspokoisz.
Nie.
Królowa jest heretyczką.
Miłośniczka czarowników! To obrzydliwe.
Spalić czarownicę!
Spalić ją! I całą jej rodzinę!
- Znajdź ich. - Tak jest.
- Spalić królową! - Spalić ją!
Czarownica!
Jak mówiłam, zagrożenie jest większe, niż myślisz.
Spalić ją!
Nie.
Podbijam.
- Blefujesz. - Chcesz sprawdzić?
Babo Vossie?
Kim jesteś?
Kimś, kto zginie, jeśli mnie złapią.
Żadnych pytań, aż stąd wyjdziemy.
- Dokąd idziemy? - Zbiorę cię do Haniwy.
- Wiesz, gdzie jest? - Tak, ale musimy się śpieszyć.
Pozbyłam się strażników, ale musimy iść, nim się zmienią.
Babo Vossie.
Jeśli chcesz się wydostać, przyda ci się pomoc.
Przyszłam tylko do ciebie.
Ja też chcę dotrzeć do Maghry.
To kwestia czasu, nim siostra ją zdradzi.
O ile już tego nie zrobiła.
Mam ci zaufać, łowco czarowników?
Wiem, jak myśli królowa.
Nie masz pojęcia, jak jej szukać.
A nawet jeślibyś wiedział, będą ją chronili łowcy. Moi łowcy.
Nie wypuszczę Tamactiego Juna.
Idzie z nami.
Dopuszczam się zdrady, wypuszczając ciebie.
Nie wypuszczę jeszcze dowódcy łowców czarowników.
Mogą cię powiesić tylko raz.
Idziemy albo zginiemy.
Idź.
Tędy.
To niczego nie zmienia!
Gdy tylko przestaniesz być użyteczny,
nakarmię cię twoimi własnymi flakami.
I powinieneś.
Weźcie broń strażników.
Szybko chodzisz. Twoja laska ledwie dotyka ziemi.
Widzisz, prawda?
A całkiem nieźle to ukrywałam.
Chodźmy.
Haniwo.
Nie martw się. To nie będzie twój wujek Edo.
Jeśli będziesz walczyć… zajmie to więcej czasu.
- Truss! - Noss!
Noss!
Tak. Weź to dla Haniwy.
Edo trzyma ją na górze.
Rozdzielimy się, by ją znaleźć.
Tamacti zatrzyma każdego, kto zechce dołączyć.
Do tego trzeba więcej ludzi.
Nie, on wystarczy.
Schody.
Nie bój się.
Umiem być delikatny.
Nie!
[sygnalizuje] Idź prosto. Sprawdzę drugą stronę i wrócę do ciebie.
Już dobrze.
Tak mi przykro.
- Wiedziałam, że przyjdziesz. - Tak mi przykro.
Nie jestem sama.
Baba Voss kazał mi dać ci to. Chodźmy.
Gdy odszedłeś, wciąż byłem tym mniejszym, słabszym.
Ale dowiesz się, że tak już nie jest.
Miałem nadzieję, że nie będzie tak łatwo.
Jak to się pięknie ułożyło…
że zabiję cię mieczem naszego ojca.
Edo. Przepraszam.
Ale proszę, niech moja śmierć to zakończy.
Pozwól Haniwie stąd odejść. Proszę.
Wiedz to, nim umrzesz, bracie.
Haniwa spędzi resztę życia w moich lochach
jako klacz hodowlana…
Będzie matką widzących dzieci do mojej armii,
aż jej łono nie da rady więcej rodzić.
A gdy już nie będzie w stanie rodzić…
poderżnę jej gardło
i wrzucę jej ciało do tego samego gnojownika,
do którego teraz wrzucę twoje.
Zostaw go.
Zostaw go!
- Haniwa. - Tato.
Nic ci nie jest?
Musimy iść. Chodź.
Zaprowadź mnie do niego.
Jeśli jeszcze raz zbliżysz się do moich dzieci,
spalę to pieprzone miasto do ziemi…
a ciebie utrzymam przy życiu tak długo,
byś poczuł, jak skóra pali ci się na twarzy.
Oto i on.
To jest Baba Voss, którego znam!
Musimy iść.
Tamacti Jun.
Haniwo! Nie!
Nie, Haniwo. On walczy z nami.
Zabił mamę.
Posłuchaj mnie. Twoja matka żyje.
Co?
O czym ty mówisz?
Wyjaśnię później.
Teraz musimy iść.
Jest bezpieczna?
Nie wiemy, dlatego musimy mu zaufać.
Haniwo, proszę. Spójrz na mnie. Musimy iść.
Proszę.
W lewo. Do bramy wschodniej.
Chodź z nami.
Nie mogę.
Proszę.
Na zawsze.
Haniwo!
Idź.
Haniwo.
Cora!
Cora?
Powiedziała, że straciłam dziecko.
Na prześcieradle była krew.
Zabiłaś ją.
Powiedziała,
że czasem to, co się tworzy, nie może wzrosnąć. Jest za słabe.
Królowo.
Coś ty we mnie umieścił?
Zrobiłem to, o co prosiłaś.
Nie prosiłam o to.
Nie musiałaś jej zabijać.
Oczywiście, że musiałam.
Nikt nie może się dowiedzieć.
Ogłosiłam, że noszę widzące dziecko.
Pomyślą, że oszalałam.
Położę się z tobą jeszcze raz.
Dam ci silniejsze dziecko.
Biedaku.
Biedny, głupi chłopcze.
Napisy: Agnieszka Otawska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.