Baba?
Będziesz tam stał i udawał, że nie masz syna?
Rozumiem, że to dla ciebie trudne,
ale musisz chronić Wolffiego.
I jego matkę.
Jeśli nie dostanę Sibeth w łańcuchach, będzie więcej kiepskich dni.
Możesz ją zabrać.
Dostaniesz ją przed wschodem słońca.
Trivantiańscy żołnierze
mają broń, która zrówna twoje królestwo z ziemią.
- Dziesięć uderzeń. - Przygotować się.
Uwolnimy twoją rodzinę.
A potem zniszczymy bomby.
Oloman!
Koniec przemów.
Aresztowałeś trzech z nas
i czekają oni na egzekucję z rozkazu twojej królowej.
Wycofaj się w ciszy.
A jeśli nie?
To ja cię uciszę.
Liczyłem, że to powiesz.
Gdzie jest Paris?
Sibeth!
- Babo, stój! - Sibeth!
- Gdzie ona jest? - Straż!
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Straż Królewska! Otwierać!
Jakieś wieści?
Udało jej się ominąć nasze psy, Ayura i Węszycieli.
Albo uciekła z miasta, albo dobrze się ukryła.
Kto jeszcze wie?
Tylko Straż, ale przysięgali milczenie.
Czyli szlachta wkrótce się dowie, o ile już nie wie.
Wtedy dowiedzą się ich pracownicy.
Wieść się rozniesie.
Jeśli Trovere się o tym dowie, nie unikniemy wojny.
Musimy zabrać ją z miasta, nim dwór się dowie.
Obiecałaś jej Sibeth dziś.
Jak to się w ogóle stało?
Pokój między dwoma krajami
zależy od dokonania zemsty na jednej okropnej kobiecie?
Tamacti, Boski Grzmot, broń, o której mówi Baba,
co o niej myślisz?
Nie wiem, co o niej myśleć.
Baba Voss jest świetnym wojownikiem, ale wiele przeszedł.
Może jest zagubiony.
To bez znaczenia. Ktoś go zaatakował.
Będę nalegać, by wróciła po zapewnienia,
że ten atak, ta broń to nie dzieło Trivantesu.
Trovere nie jest głupia. Zorientuje się, że zwlekasz.
Musimy zwlekać, żeby znaleźć moją cholerną siostrę!
Chyba że przekonasz ją, by zaakceptowała coś innego w zamian.
Nie, są zdeterminowani, by ją dostać.
To co robimy?
Ambasadorka jest wściekła za atak Baby.
Poczekam, aż się uspokoi i z nią pomówię.
Co jej powiesz?
Nie wiem.
Ale lepiej, by to było coś genialnego.
Zostawiasz nasze losy w rękach idioty.
Wiele można o nim powiedzieć, ale nie jest idiotą.
Gdyby nie jego wpływ na Trovere,
już dawno trwałaby wojna.
Musi mieć niezłego kutasa.
Nie mam pojęcia.
Powinienem był tam być.
Nawet ty nie ocaliłbyś Paris.
Nie pozwoliłbym jej opiekować się tą demonicą.
Opiekowała się dzieckiem, nie Sibeth.
Wiem, że jesteś zły z powodu Paris.
My mieliśmy czas ją opłakiwać.
Nie tylko o nią chodzi.
To znaczy?
Zabili Bow Lion.
Bow Lion?
Boski Grzmot.
Nie dostała szansy, by umrzeć, walcząc.
Zero walki, tylko śmierć.
Była z tobą?
Tak.
Przykro mi.
Mnie też.
Mamo?
Zakładam, że go wypuścisz.
Zostaw nas na chwilę.
- Wyjdę z ojcem. - Haniwo, nie teraz.
Twoja siostra zabiła Paris, a ty trzymałaś ją w jej sypialni.
Jego trzymasz w lochu!
Jeśli go wypuszczę, zaatakuje ambasadorkę.
Nie zaatakuje.
- Zaatakuję. - Tato!
Haniwo, zostaw nas, proszę.
W porządku.
Gdzie jest Nie?
Nie?
Pies.
Pies?
Jest mu wygodniej niż tobie i pewnie dostaje lepsze jedzenie.
To dobrze.
A Sibeth?
Jeszcze jej nie znaleźliśmy.
Nie rozumiem, czemu trzymałaś ją przy życiu.
A łatwo było ci zabić brata?
Przepraszam.
Wybacz, masz rację.
To był błąd. Powinnam była ją zabić.
Nie popełnij kolejnego z Trivantianami.
Poświęciłam dużo czasu na wynegocjowanie z nimi pokoju.
Nie mogę tego odrzucić
na podstawie wniosków, które wysunąłeś bez dowodów.
Przyjdą tu z tą bronią i zrównają twoje królestwo z ziemią!
Nie wątpię, że zostałeś zaatakowany tą bronią.
- A uwięziłaś mnie jak zwierzę. - Zmusiłeś mnie to tego!
Myślisz, że chcę cię tu trzymać?
Spędziłam wiele miesięcy, zastanawiając się, gdzie jesteś,
marząc o twoim powrocie.
A teraz zmuszasz mnie, bym cię zamknęła?
Staram się trzymać wszystko pod kontrolą, by móc złapać Sibeth,
albo stracimy szansę na pokój.
Ale nie utrzymam tego, jeśli jesteś zdeterminowany, by to zniszczyć.
Musisz mi zaufać przez krótką chwilę.
Możesz to zrobić?
Tak.
Dobrze. Bo musisz zrobić coś jeszcze.
Co?
Porozmawiać z Kofunem.
Z Kofunem?
Potrzebuje ojca bardziej niż kiedykolwiek.
Masz klucz?
Nie.
To odsuń się, proszę.
Wybacz, że zniszczyłem loch.
Kolejna rzecz do naprawienia.
Paya była kiedyś wspaniałym królestwem,
w którym mówienie o wzroku było grzechem.
Ale teraz nasze królestwo
zdeprawowała monarchia, która je zbudowała.
Postawili siebie wyżej niż obywateli.
I czyniąc to, oddali prawo przysługujące im od urodzenia.
Służyłem Wolffe’owi Kane’owi, królowi, który teraz pewnie przewraca się w grobie.
Jego córki go zdradziły i zdradziły też nas.
A ponieważ nie ma go tu, by naprawić ich błędy,
my zrobimy to za niego.
Nadszedł czas, byśmy powstali jako ludzie, jako wierzący,
i oczyścili Pennsę z czarowników.
Dzięki.
Musimy pozbyć się bękartów
Maghry i Sibeth Kane!
Chet, chet.
- Pieprzony czarownik! - Mam go!
Trzymaj go.
Kofunie!
Dość tego!
Kofun!
Tata?
Kofunie. Jesteś ranny?
Nie. To tylko draśnięcie. Nic mi nie jest.
- Mogę? - Nic mi nie jest!
Czemu tu jesteś?
Usłyszałem, że tu jesteś.
Dlaczego w ogóle wróciłeś?
Powinniśmy porozmawiać.
Twoja matka mówiła mi, co się stało.
To nie musimy rozmawiać.
Kofunie! Posłuchaj mnie. Proszę.
Baba Voss! Masz psa.
Odejdź.
Kofun?
Tu jestem, mamo. Nic mi nie jest.
Mogłaś mi powiedzieć, że wrócił.
- Ilu ich było? - Zgarnęliśmy czterech.
Nic mi nie jest.
Gdyby ostrze weszło głębiej, już byś nie żył.
To? Po tym, jak złapali Haniwę i prawie spalili na ulicy?
Łowcy pozwalają sobie na zbyt wiele.
Gdyby zaatakowali go łowcy,
już by nie żył.
- Śmiem się nie zgodzić. - To ich robota.
Ich rebelia zachęca innych ludzi do atakowania moich dzieci.
- Macie ich wszystkich aresztować. - Po co?
Powieszę ich za zdradę.
Zostawcie nas.
Już!
Idźcie.
Jesteś zła. Rozumiem to. Zagrożono twojej rodzinie.
Ale nie możesz zabijać mieszkańców bez należytego procesu.
Nie myśl jak rodzic, tylko jak królowa,
bo nią jesteś.
Czasem królowa musi robić okropne rzeczy.
Brzmisz jak swoja siostra.
Może miała rację! Nikt się nie ważył jej sprzeciwiać tak jak mnie.
Przez 20 lat byłem bezwzględnym katem Sibeth.
Nie zrobię tego znowu.
Jeśli dostanę taki rozkaz, zrezygnuję z tego stanowiska.
Więc nie dostaniesz.
Kapitanie Gosset!
Królowo.
Weź żołnierzy i przyprowadź mi tych ludzi.
Nie będę się bać o życie moich dzieci
w moim własnym królestwie.
Tak jest, królowo.
Jaki jest sens czekać na powrót ambasadorki Trovere?
Jej spóźnienie jasno wskazuje,
że Pennsa nie ma zamiaru uszanować warunków pokoju.
Trovere to doświadczona dyplomatka.
Jeśli stawiają opór, wynegocjuje zgodę na nasze warunki.
Nasze warunki są lepsze dla Payan niż dla nas.
Stali się zbyt pewni siebie po bitwie pod Greenhill Gap.
Trivantes jest największą potęgą militarną.
Musimy dać im posmakować porażki,
a warunki zmienią się znacząco.
Generał Voss uważał tak samo
i właśnie to doprowadziło do bitwy pod Greenhill Gap.
Edo nie docenił sił Payan, ale to nie znaczy, że się mylił.
Pokonaliśmy plemię Ganite, jesteśmy w pełni sił
i z tej pozycji powinniśmy negocjować.
Co uważa Bank?
Daleka jestem od komentowania rozwiązań wojskowych.
Ale na razie jest zbyt wiele niewiadomych.
Trovere albo wróci z królową, albo nie.
Wtedy będziemy wiedzieli, co robić.
A wtedy oni zdążą się przygotować.
Co nie powinno mieć znaczenia, skoro, jak mówisz, jesteśmy w pełni sił.
Powinniśmy zaczekać.
Lud zgadza się z Bankiem.
Wojsko przychyla się do większości.
Uznałam, że ty i Kofun nie powinniście opuszczać pałacu.
To zbyt niebezpieczne.
Okej.
Zostaniesz w środku?
Nie.
Haniwo, tam nie jest bezpiecznie.
Nigdy nie było.
Charlotte!
Ktoś jest w twoim pokoju?
Nie.
Mylisz się. Odsuń się.
Przestań!
To Wren.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Wiem.
Sądzę, że powinnam już wyjść, prawda?
Tak, pójdę sobie.
Co ci się stało? Dlaczego tu jesteś?
Musimy porozmawiać.
Okej.
Już dobrze. Nic się nie dzieje.
Posłuchaj tego. Tak.
Hej, już dobrze.
Już dobrze.
Tak, wszystko jest dobrze.
Co?
Usłyszałam płacz dziecka. Pomyślałam, że przyda ci się pomoc.
Próbuję go uspokoić.
Brzmi, jakbyś go torturowała.
Robiłam tu już.
Tak.
A oni wciąż nie przestali marudzić.
Daj mi go.
Cześć, Wolffe. Cześć.
Jestem Charlotte. Cześć, dzieciaku.
Nie wiem, co mu jest. Jakby wiedział, że nie jestem jego matką.
Nie. Jedyne, co on wie, to, że nie może wydalić gazów.
Proszę bardzo.
Pierdź sobie, mały.
Dobrze sobie radzisz.
Lubię dzieci, póki nie zaczną gadać.
Oddać ci go?
Nie.
Proszę, jest szczęśliwy z tobą. Zostań.
Okej.
Cześć.
Masz własne dzieci?
Gdybym miała,
nie biegałabym po okolicy, ratując twoje przed kłopotami.
Zawsze chciałam mieć córkę.
Nadałabym jej imię jak kwiat.
Lilia. Róża.
Ale to życie, Kompas…
to wszystko, co znam.
Nie mam więcej do zaoferowania dziecku.
Gdybym miała trudzić się sprowadzeniem kogoś na ten świat…
chciałabym mieć mu więcej do zaoferowania.
Masz więcej, niż ci się wydaje.
Nie wiem, czy ci kiedyś dziękowałam za to, że chronisz moje dzieci.
Chronię. Nie dziękowałaś.
Wiedz, proszę, że jestem ci bardzo wdzięczna.
Nie musisz. To moja uświęcona misja.
- Mamo. - Co się dzieje?
Musisz ze mną pójść. Natychmiast.
Damy sobie radę. Idź.
Broń jest prawdziwa.
Miałeś rację.
Z jednej strony Trójkąt chce pokoju,
a jednak planuje zniszczenie nas.
Nie, to nieprawda.
Nie do końca.
To nie Trójkąt.
To buntownik, naukowiec wojskowy, Tormada.
Tormada?
Znasz go?
To człowiek pozbawiony duszy. Zabije tysiące.
Nie rozpoznałem jego głosu…
ale to on zabił Bow Lion.
Jak mamy z nim walczyć, jeśli ta broń jest taka potężna?
Bomby. Trzeba je zniszczyć, nim zostaną użyte.
Musimy wrócić do Domu Oświecenia.
Czyli Jerlamarel konstruuje broń dla Trivantian.
Jerlamarel nie żyje.
Co?
Edo go zabił, a potem zmusił jego dzieci,
by skonstruowały bomby pod nadzorem Tormady.
Mamo.
Musimy jechać.
Możemy zniszczyć bomby. Ocalimy naszych braci i siostry.
Tych, którzy oddali cię Edo?
Oloman został do tego zmuszony, tak jak do budowania bomb.
Umarł, żebym mogła uciec i was ostrzec.
Ten Tormada zrobi ich więcej.
Nie bez dzieci.
Proces uszlachetniania węgla wymaga wzroku.
Potrzebuje ich do konstruowania bomb.
A zastanawiasz się, czemu się nas boją.
Twierdzisz, że wytwarza się je z węgla?
Tak.
Tamacti Jun z batalionem odbiją dom.
Usłyszą ich z odległości tysiąca kilometrów.
Pójdę z Haniwą i Kofunem.
Znają dom i okolicę.
Uwolnimy dzieci Jerlamarela,
a one nam powiedzą, jak zniszczyć tę broń.
Chcesz tam z powrotem zabrać nasze dzieci?
Nie są już dziećmi, jak byli, gdy poszli tam pierwszy raz.
Teraz są dorośli.
- Są wojownikami. - Jesteś ranny.
Zawsze jestem ranny.
Najpierw Paris, teraz Bow Lion.
Nie zniosę straty jednego z was.
Nie możemy pozwolić, by ich śmierć poszła na marne.
Porządnie się wyśpicie i wyruszycie jutro rano.
Dziękuję, mamo.
Chodź.
Powinnam była ci uwierzyć.
Oboje mieliśmy rację i oboje się myliliśmy.
To co myślisz?
O czym?
O Haniwie. I jej kobiecie.
Musiała się zakochać w Trivantiance?
Ma to po matce.
Tak, wszyscy wiemy, jak to się skończyło.
- Pani ambasador? - Tak.
Lord Harlan prosi o audiencję.
Przyjmę go.
Wejść.
Przyszedłeś się pożegnać?
Okłamałaś mnie.
- Harlanie. - Ta broń istnieje.
Trivantianie planują atak.
Postradałeś rozum?
Tormada. Skonstruował ją człowiek o imieniu Tormada.
Poderżnę ci gardło, jeśli mnie okłamiesz.
Zbyt dobrze cię znam.
Wcale nie tak dobrze.
Znam. I ty znasz mnie
na tyle dobrze, by wiedzieć, że bym cię nie zdradziła.
Zabij mnie albo pocałuj, ale zrób coś w końcu.
Musiałem się upewnić.
I upewniłeś?
Tak.
Słyszałam o Tormadzie.
To jeden z najlepszych naukowców.
Jest ekstremistą, ale od dawna siedzi cicho.
Był zajęty tworzeniem broni, która może zrównać miasto z ziemią.
Jak to możliwe?
Nie wiem.
Do skonstruowania tej broni wykorzystuje się duże ilości węgla.
Stąd nóż na gardle.
Tak.
Prawie cały węgiel szmuglowany do Trivantesu pochodzi ode mnie,
czyli od ciebie.
Część moich dostaw idzie do Wojska.
Dzięki temu mogę go przerzucać.
Wojsko? Myślisz, że dogadał się z Tormadą?
To możliwe. Greenhill Gap go upokorzyło.
Wojsko nie ukrywa, że chce pokazać siłę.
Jeśli zbuntowana część mojego rządu planuje ruszyć na Payę,
to oznacza nie tylko wojnę z twoim krajem,
ale wojnę domową w moim.
Świetnie.
Jak ją powstrzymamy?
Wyjadę dziś z Sibeth.
Gdy ją dostarczę,
podpiszą traktat pokojowy.
Jeśli Wojsko się sprzeciwi, będziemy wiedzieć, co myśli.
- Nie. - Nie?
Królowa nie puści siostry,
dopóki nie dostanie zapewnienia, że stłumiliście powstanie.
Królowa nie może tego żądać.
A jednak zażądała.
Jeśli wyjadę bez Sibeth, wojna będzie nieunikniona.
Nie, jeśli ujawnisz buntowników.
Zapobiegniesz wojnie domowej. Zostaniesz bohaterką.
Napiszą mi to na nagrobku.
Jedź ze mną.
Do Trivantesu?
Może będę potrzebować twojej pomocy.
Tak, a kto mnie posłucha?
Potrzebujecie tego pokoju bardziej niż my. Wiedzą o tym.
To ci daje wiarygodność.
I masz swoje sieci. Pomogą nam prześledzić drogę węgla.
Wprowadzę cię jako emisariusza.
To ryzykowne. Mogą mnie porwać, wykorzystać jako kartę przetargową.
Nie chcę, by o mnie wiedzieli, póki to nie będzie konieczne.
Jak? Nie rozumiem.
Wymykałem się do Trivantesu, odkąd byłem chłopcem.
Jeśli cię znajdą, stracą cię jako szpiega.
To lepiej będę cicho.
To beznadziejny pomysł.
Zgadzam się.
Powinniśmy ruszać od razu.
Nie musisz być cicho. Nie śpi.
Dlaczego tu jest?
Wszędzie czuć jej smród.
Jej zapach go uspokaja.
Tak, mały.
Chodź do dziadka Baby.
Dziadek Baba.
- Słyszałaś o bombach? - Tak.
Jutro idziemy je zniszczyć.
Jeśli to zaproszenie, to przyjmuję.
Dziękuję, Charlotte.
Nie ma za co.
Co byśmy bez ciebie zrobili?
Schlebiasz mi.
Co z nim robisz?
Kofunie.
To mój wnuk, zgadza się?
Tu jest twój tata.
Tak.
Chodź do mnie.
W dniu, gdy się urodziliście,
łowcy zaatakowali wioskę.
Wielu zginęło, a my uciekliśmy.
Pierwszą noc spędziliśmy w lesie,
a ja w zimnie stałem na straży.
Każdy podmuch wiatru wśród drzew brzmiał jak oddech łowcy.
Byłem ojcem mniej niż dzień,
a już uważałem, że was zawiodłem,
że nie mogę ochronić dzieci.
Ten strach nigdy nie znika.
Ale nauczyłem się z nim żyć.
To on sprawia, że jesteśmy ojcami.
Nie wiem, czy powinienem być ojcem.
Nie tak.
Synu.
Znajdziesz sposób. Każdy ojciec znajduje.
Jak?
Nie ma w tym tajemnicy.
Będziesz się bać… często.
To element ojcostwa.
Ojcostwo to inny rodzaj walki, taki, który prowadzisz sercem.
A ty, Kofunie,
masz najsilniejsze serce, jakie znam.
Weź go.
Twoja walka rozpoczyna się dziś.
Przez cały ten czas w Krainie Wilków…
co robiłeś?
Polowałem,
wspinałem się,
śniłem o tobie.
Nie musiałeś o mnie śnić. Wiedziałeś, gdzie jestem.
W moich snach nie ma cię tu. Jesteśmy daleko stąd.
Wiem, że nie jesteś tu szczęśliwy,
ale może kiedyś mógłbyś być,
gdy nie będziemy żyć w cieniu wojny.
Królestwa i kraje zawsze będą zagrożone, kochana.
Pamiętasz, jak to było żyć z dala od tego wszystkiego?
Cisza, spokój…
wszyscy razem.
Dzieci w zasięgu głosu.
Świat się zmienił.
Nie.
Świat wciąż tam jest, tylko stąd go nie czujemy.
Wren?
Co się dzieje?
Wciąż widzę żołnierzy, gdy wybuchły bomby.
W jeden minucie tam stali, a w kolejnej…
po prostu…
rozerwało ich na kawałki…
spaliło na popiół.
Wciąż o tym myślę.
Wzrok nie zawsze jest darem.
Wątpię, że w ogóle jest.
Wren?
Jestem dezerterką.
Co?
Zostawiłam swój batalion, a to karze się śmiercią.
Nie mogę wrócić.
Nigdy więcej nie zobaczę rodziny.
Powiedzą im, że jestem tchórzem.
A potem ich zhańbią.
Jeśli twoi rodzice cię znają, będą wiedzieć, że to nieprawda.
Za każdym razem…
gdy słyszę twojego tatę…
słyszę głos Edo.
Tęsknisz za nim.
Był dla mnie jak ojciec.
On skonstruował te bomby.
Wiem.
Ale wciąż go kocham.
Kim przez to jestem?
Kochanie.
Już dobrze.
Jesteś człowiekiem jak my wszyscy.
Bałam się, że nie przyjdziesz.
Musiałem uważać.
Znalazłeś bezpieczne miejsce?
Jeszcze nie. Coś mi wypadło. Ale przyniosłem jedzenie na kilka dni.
Kilka dni? Nie, nie, nie. Obiecałeś.
Wypuść mnie stąd!
Wypuszczę, gdy wrócę.
Dokąd się wybierasz? Co jest od tego ważniejsze?
Utrzymanie Wolffe’a przy życiu.
Trivantianie stworzyli nową broń.
Grzmot i ogień.
Mogą zniszczyć całe miasto i całą Payę.
Co? O czym ty mówisz?
Nie mam czasu wyjaśniać.
Chcę moje dziecko.
Nie obchodzi mnie, czego chcesz.
Nie robię tego dla ciebie. Robię to dla Wolffe’a.
Nie mogę im pozwolić zabić jego matki, nawet jeśli na to zasługuje.
- Kofunie. - Zamknij się i nie wychodź.
Wrócę za kilka dni.
A jeśli nie wrócisz?
To i tak wszyscy umrzemy.
Słyszałaś?
Tak.
Musimy poczynić inne plany.
Już są w toku, królowo.
Prezent.
Pasuje idealnie.
Dziękuję, Harmony.
Ta broń Trivantian, o której mówił, ogień i grzmot.
Szepczą o niej w pałacu.
Dowiedz się, ile dasz radę. To może być ciekawe.
Tak, królowo.
Brama!
Lucien Bray.
Tamacti Jun.
Mam nadzieję, że jesteś zadowolony.
Wręcz przeciwnie.
Wybrałeś złą stronę.
To ty czekasz na egzekucję.
A ty odpowiesz za śmierć moją
i pozostałych.
Mam już za co odpowiadać. Jak my wszyscy.
Zostawcie nas.
Wyrzeknijcie się swoich przekonań,
a namówię królową, by was oszczędziła.
Nie mogę tego zrobić.
To umrzesz za nic.
Umieram za przysięgę złożoną Boskiemu Płomieniowi.
To, że uważasz ją za nic, pokazuje mi, jak się pogubiłeś.
Kiedyś z dumą umarłbyś obok mnie.
Oszukano nas, Lucienie.
Przysięgaliśmy kobiecie, która wykorzystała Płomień jako wymówkę.
A jak ta usprawiedliwia swoje morderstwa?
- Próbuję ci pomóc. - Pomóc mi?
Sam sobie nie potrafisz pomóc.
Jeśli to wszystko…
muszę zdążyć na egzekucję.
Brama!
Właź!
To jest twoja ziemia
To jest moja ziemia
Od niskich dolin
Po wysokie góry
Od ukrytego lasu
Po słone wody
Tę ziemię stworzono Dla ciebie i dla mnie
Tę ziemię stworzono
Muszę iść. Zaraz wrócę.
Ci trzej byli łowcy,
Nellicut, Wallen, Yarnes,
stoją przed wami
oskarżeni o morderstwo niewinnego obywatela Payi, Rowa Vano.
Spalili go żywcem, bo podejrzewali, że widzi.
Karą za morderstwo jest powieszenie.
A teraz niech pozostali wstaną.
W królestwie Payi nie ma już czarowników.
Sprzeciwiliście się edyktowi królewskiemu
i otwarcie wzywaliście do zabijania widzących.
Sprzeciwienie się edyktowi karane jest śmiercią.
Ale…
ostatnio wszyscy doświadczyliśmy za dużo śmierci.
I jesteście tymi samymi żołnierzami, którzy walczyli pod Greenhill Gap.
Będziecie żyć,
nie z ostrzeżeniem, ale z obietnicą.
Jeśli znowu przeciwstawicie się edyktowi,
jeśli będziecie się zbierać i nawoływać do buntu,
wy i wasze rodziny będziecie cierpieć bardziej niż ci mężczyźni.
Idźcie do domów.
Mądra decyzja.
Czas pokaże.
Bądź cicho jak myszka.
Kofun?
Witaj, Babo Vossie.
Sibeth!
Obudziłeś dziecko.
Już dobrze.
To tylko dziadek.
Przyszedł się pożegnać, nim mama zabierze cię na wycieczkę.
- Odłóż dziecko. - Cofnij się albo będę ciąć szybko.
Mam nóż przy jego gardle.
To twoje dziecko.
Tak, i prędzej go zabiję, niż stracę.
Zabijesz własne dziecko?
Dostanę wykład o morderstwie od handlarza niewolników.
Ilu ludzi złapałeś, sprzedałeś, zabiłeś?
Musiałabym zatopić dziesięć Kanzui, by się z tobą równać.
Puść mnie.
Zabiłeś własnego ojca.
Zabiłeś brata.
A teraz zabijesz swojego wnuka?
Nie ma takiego miejsca, w którym cię nie znajdę.
Nie znalazłeś mnie w swoim własnym domu.
Co się, kurwa, dzieje?
Kofunie.
Nastąpiła zmiana planów.
Jestem wdzięczna za pomoc, ale nie mogę się ukrywać
jak niespokojny duch.
Czas wyjechać.
- Uwolniłeś ją? - Tato.
Czekaj, Sibeth, daj mi go.
Nie będę znów prowadzić tej rozmowy.
Mam nóż przy jego szyi. Puść mnie.
Nie zabierzesz mojego syna.
To jest mój syn.
Ja go stworzyłam. Ja go nosiłam.
Ale nie martw się, Wolffie wróci,
gdy odzyskam królestwo i posadzę go na tronie.
Postradałaś rozum. To się nie stanie.
To dziecko z przepowiedni.
On nie widzi!
Nie ma żadnej przepowiedni.
Nie ma moich oczu, tylko twoje.
Czyli nie jest zbawicielem, a ty nie zostałaś wybrana przez Boginię.
Kłamiesz.
Przysięgaliśmy zawsze mówić sobie prawdę.
Wiesz, że nie kłamię.
W takim razie zabiję twoje ślepe dziecko.
- Puść mnie. - Nie.
Kofunie!
Daj mi dotknąć.
Mocno krwawisz.
Kofunie.
Napisy: Agnieszka Otawska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.