Musimy zwlekać, żeby znaleźć moją cholerną siostrę!
Albo uciekła z miasta, albo dobrze się ukryła.
Ktoś jest w twoim pokoju?
Przestań!
Bomby. Trzeba je zniszczyć, nim zostaną użyte.
Pójdę z Haniwą i Kofunem. Uwolnimy dzieci Jerlamarela.
Wojsko? Myślisz, że dogadał się z Tormadą?
Jedź ze mną.
Wymykałem się do Trivantesu, odkąd byłem chłopcem.
Obiecałeś. Wypuść mnie stąd!
Nie robię tego dla ciebie. Robię to dla Wolffe’a.
Prezent.
Łowcy pozwalają sobie na zbyt wiele.
- Czarownik! - Mam go!
Macie ich aresztować.
- Po co? - Powieszę ich.
Jeśli znowu przeciwstawicie się edyktowi,
będziecie cierpieć bardziej niż ci mężczyźni.
Sibeth!
- Uwolniłeś ją? - Daj mi go.
- To dziecko z przepowiedni. - On nie widzi!
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Idziemy.
Mamy coś.
Tutaj.
Sprawdź.
Tędy.
W stajni.
Są tu tylko konie. Chodźmy.
Sprawdźmy to.
Hej. Wynoś się stąd.
Idź srać gdzieś indziej.
Uwaga.
Dziękuję.
Muszę na jakiś czas wyjechać.
Wiem, że chciałbyś jechać ze mną,
ale robisz za dużo hałasu.
Nawet gdy każę ci być cicho.
Przez co trudniej mi zabić ludzi, których muszę zabić.
Ale, co ważniejsze…
musisz pilnować tego chłopca.
To mój wnuk. Wolffe.
Chłopiec o imieniu Wolffe i pies o imieniu Nie.
Wiem, że będziesz go chronił.
I jeśli jego nikczemna matka spróbuje go znowu zabrać,
pozwalam ci rozerwać jej gardło
i pożreć twarz.
Okej?
Dobry pies.
Nie mówię, że cię winię. Ja nie winię.
Mówię tylko, że dziwię się, że zostawiłeś Maghrę samą,
gdy jeszcze nie schwytano Sibeth.
Musiałaby być szalona, by wrócić do pałacu.
Sibeth jest szalona.
Nie poznaję tego terenu. Na pewno kierujesz się mapą?
Muszę gdzieś wstąpić po drodze.
To nie jest po drodze.
Tato.
Synu?
Przepraszam.
Za co?
Nie wiem, co sobie myślałem.
Uwolniłem Sibeth.
Uciekła i to moja wina.
Za wiele rzeczy powinienem przeprosić.
Wielu rzeczy żałuję.
Ale nie żałuję niczego, co zrobiłem dla dzieci.
Okej?
Gdy uwalniałeś Sibeth,
myślałeś jak ojciec, nie jak zdrajca.
Robiłeś to dla syna.
Nigdy za to nie przepraszaj.
Dziękuję.
Jak twoje plecy?
Bolą, gdy oddycham.
Tak. Ból jest dobry.
Przypomina, że żyjemy.
Tak.
Nie umieraj, chłopcze.
Gdy Sibeth przybyła do Pennsy, wiedziałem, że będzie problemem.
Tylko nie wiedziałem, że takim dużym.
Szkoda, że nie byłem bardziej stanowczy.
Że nie kazałem zmordować jej we śnie.
Zamiast tego ożeniłeś się z Maghrą.
Tak.
Myślałem, że w ten sposób zachowam miejsce przy stole.
I jak ci to wyszło?
Ma to swoje zalety.
Maghra wie?
O czym?
Że jesteś w niej zakochany.
Musiałaby być głupia, by nie wiedzieć.
Jest głupia, że wie i nic z tym nie robi.
Jest głupia i zamężna.
To sobie mówię o tobie.
Przynajmniej czasem mam cię w łóżku.
Ty pewnie nie masz tyle szczęścia z królową.
Kto tam?
- Uspokój ludzi. Są ze mną. - Spocznij.
Guntar!
Tak.
Tutaj cię zostawiam.
Co? Dokąd idziesz?
Guntar i Pelz to moi współpracownicy.
Razem pójdziemy dalej
i zobaczymy się w twoim domu.
Dam ci węzły i nazwę emisariuszem.
Nie, znamy lepsze, cichsze sposoby na wjazd.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
- Nie ufasz mi. - Jasne, że nie.
To w tobie lubię.
Tak.
Chodź tu, mój bracie.
Co tu się stało?
Tu nas zaatakowały bomby Tormady.
Jakby rozerwało ziemię.
Tutaj zginęła Bow Lion.
To broń przodków.
Zbudowana przez armię Trivantian. Nazywają ją bombami.
Miałem wrażenie, że ziemia się rozpada.
Jeśli Trivantianie mają taką broń,
nikt ich nie powstrzyma.
Wiemy, gdzie są bomby. Właśnie idziemy je zniszczyć.
Przyszedłeś tu, by wciągnąć w to Rangera.
Nie dość nam zrobiłeś, Babo Vossie?
Uciekliście z Trivantesu tak jak ja.
Gdy nas najadą, znów tam będziecie.
Może. A może nie.
W tych górach nie ma węgla.
Żadnych owoców. Tylko wilki i my.
Zawsze zostawiali nas w spokoju.
Kogo obchodzi, kto rządzi?
- Teraz tak mówisz. - Zawsze tak mówię.
Nie należymy do żadnego narodu i za żaden nie będziemy walczyć.
Babo, wiesz, że nie przepadam za Trivantianami.
Ale nie mam powodu, by walczyć za Payę.
To podam ci jeden.
Tormada.
Zamknij się.
Naprawdę cię to dziwi, że włada taką bronią?
Pieprz się, Babo Vossie.
Pójdzie.
Musiały to być kurczaki?
Kupy kurczaków dezorientują psy.
Tak, za to mnie obrzydzają.
Nie dałeś mi dużo czasu, by coś zaplanować.
Słuszna uwaga.
Dobra, słuchaj.
Będziemy czekać tam, gdzie zwykle.
Znajdź mnie, gdy trzeba będzie jechać.
Dobrze. Co robisz teraz?
Muszę sprzedać te cholerne kurczaki.
Śmierdzisz jak farma.
Dobrze o tym wiem. Dziękuję.
Opowiedz mi o Banku.
Ma na imię Nevla.
Jest polityczką, ale i patriotką.
Jeśli w rządzie są buntownicy, wyeliminuje ich.
Jeśli ci uwierzy.
A jeśli nie, to będzie krótka rozmowa.
Najwyższa Radczyni, Bank.
Radczyni.
Zaczekaj na zewnątrz.
Ambasadorko Trovere.
Zakładam, że gdzieś w ukryciu masz byłą królową.
Był z tym pewien kłopot.
Kłopot?
W zamian przyprowadziła mnie.
A kim jesteś?
Jestem Harlan.
Lord Pennsy, mąż królowej Payi, Maghry.
Postradałaś rozum?
Zapewniam, zechcesz usłyszeć, co ma do powiedzenia.
Wszystko od tego zależy.
Lordzie Harlanie.
Twoja reputacja cię wyprzedza.
To akurat niedobrze.
Ale zapewniam, że przybyłem pomóc.
Rzecz w tym…
że zbuntowana część waszej armii planuje ruszyć na Pennsę
z zaawansowaną bronią opracowaną przez naukowca, Tormadę.
Ta broń ma moc równania z ziemią budynków, a nawet miast.
Tak, najpierw zaatakują nas.
Ale potem zorganizują zamach stanu przeciwko rządowi.
Oszalałeś.
- To nieistotne… - Harlanie.
On nie kłamie.
Ostatnia królowa oskarżyła nas o zatopienie miasta.
A ta królowa oskarża nas
o nagły atak z użyciem wymyślonej broni.
Ustalmy coś. Ja nie oskarżam rządu.
Choć prawdopodobnie Wojsko jest w to zamieszany.
Musisz przestać gadać.
On musi przestać gadać.
Trovere, na słówko.
Boże. Czy ty się niczego nie boisz?
Daj spokój.
Albo by nam uwierzyła, albo nie.
Nie wierzy nam.
Ale też nie nie wierzy.
Wyczuwa, że coś tu nie gra.
Doprawdy?
Powiedziała mi, że Tormada jest w mieście.
Jutro ma rozmawiać z Trójkątem.
Ciekawe.
Co robimy?
Nic.
Siedzimy cicho.
Nevla wie, że naukowiec nie da rady dowodzić armią
bez pomocy kogoś z góry.
Sprawdzi to po cichu.
Do tego czasu nikt nie może widzieć, że wróciłam,
bo nieobecność Sibeth będzie problemem.
Rozumiem.
Więc…
kolacja?
Bardzo utrudnisz mi odejście.
A gdybyś tego nie zrobił?
Czego?
Co tak naprawdę na ciebie czeka w Pennsie?
Całe życie poświęciłem na budowanie tego miasta.
A królowa ci je odebrała z dnia na dzień.
I jesteś gościem we własnym domu.
W małżeństwie z rozsądku.
Nic z tego nie pasuje do takiego niezależnego mężczyzny,
jeśli mam być szczera.
Zostaw to za sobą.
Razem możemy mieć cudowne życie.
Możesz zbudować coś nowego.
Trivantes ma ci o wiele więcej do zaoferowania.
I ja też.
To kusząca oferta.
Ale nie możesz jej przyjąć.
To moje miasto.
Na pewno chodzi o Pennsę?
Tak. A o co innego?
Ona cię nie pokocha, Harlanie.
A mimo to…
nie potrafię jej porzucić.
Nie zasługuje na ciebie.
A ja nie zasługuję na ciebie.
I oboje skończymy samotnie.
Oboje twoich dzieci widzi.
Mają szczęście, że je przygarnąłeś i chroniłeś.
Czasem myślę, że byłoby im lepiej,
gdybym im odebrał wzrok, gdy były małe.
Nie dowiemy się, więc nie myślmy o tym.
Gdy byłeś ze mną w górach, sercem byłeś z nimi.
Teraz jesteś z nimi, a wciąż coś cię męczy.
Czego trzeba, by przestało?
Zapytaj ponownie, gdy zniszczymy tę broń.
Tę broń stworzyli ludzie Edo.
Więc winisz o to siebie.
Jesteśmy w podobnej sytuacji.
Mamy już dość dużo do odpokutowania.
Odbieranie innym grzechów to zwykła pazerność.
Ale jeśli chcesz się czuć czegoś winien,
to może tego, że wyciągnąłeś mnie z wygodnego domu
na ten niekończący się spacer.
Gdy o tym pomyśleć, to piękny proces.
Wykopujemy węgiel z ziemi,
rozgrzewamy do temperatury,
w której powstał we wnętrzu ziemi.
A to samo fantastyczne, niewyobrażalne ciepło,
które go stworzyło w głębi naszej planety,
teraz powoduje jej natychmiastowe zniszczenie.
A dzięki temu zniszczeniu otrzymujemy nagrodę.
Uwalniamy energię, którą w sobie chował, niczym ukryty skarb,
od chwili powstania.
To jakbyśmy kradli moc tworzenia
ze środka ziemi.
A potem wykorzystamy tę moc jako broń.
Taką, która zmiecie naszych wrogów w ciągu kilku sekund.
Co może brzmieć jak wstrętne, niegodne wykorzystanie
tak wspaniałego osiągnięcia natury i nauki,
ale gdy pomyślimy o alternatywie,
polach walki i krwawych potyczkach,
ordynarnym dźganiu i zatłukiwaniu się na śmierć,
wydaje mi się, że to jest eleganckie rozwiązanie.
Nasze zwycięstwo było szybkie i jednoznaczne.
Zginęło tylko kilku naszych żołnierzy,
gdy w kilka minut zdziesiątkowaliśmy całą armię wroga.
Całą armię?
Przesadzasz, rzecz jasna.
Nie, nie przesadza.
Meldunki z zachodniego frontu mówią to samo.
Całkowita zagłada w kilka chwil.
To imponujące. Ile tych broni już zbudowałeś?
Prawie 200 i codziennie więcej.
Teraz nadszedł czas, by działać szybko i stanowczo,
i wykorzystać je przeciwko wrogom.
Których wrogów masz na myśli?
Na początek, Payę.
Tormada chce powiedzieć,
że zaledwie demonstracja możliwości tej nowej broni
pozwoli nam zmienić dynamikę negocjacji na naszą korzyść.
Nie, Radco.
Chcę powiedzieć, że moje bomby pozwolą nam podbić ich królestwo
i je zająć.
Twoje bomby?
Zapomniałeś, gdzie jest twoje miejsce.
To nie jest twoja broń. Należy do republiki.
I to jak oraz czy zostanie użyta, zależy od decyzji tej rady!
Zgódźmy się, że się nie zgadzamy.
To są moje bomby.
Są pod moją kontrolą, nieprawdaż?
A taki odznaczony generał jak ty dobrze wie,
że ten, kto ma broń pod kontrolą, ma ostatnie zdanie.
Ty nieposłuszny gnoju!
- Tormada ma rację. - Co?
Nasze imperium jest coraz słabsze,
bo ta rada woli udobruchać naszych wrogów,
zamiast ich pokonać.
Co chcesz powiedzieć?
Że ta rada się pogubiła.
Ktoś musi zapewnić Trivantesowi przywództwo, na jakie zasługuje.
Uważaj, Nevlo. To, co mówisz, jest na granicy zdrady stanu.
To nie mówmy już nic więcej.
Nevlo, co robisz?
Nie rób tego!
Trovere?
- Musimy iść. Już! - Czekaj, co się dzieje?
Nie możemy tu być. Szybko!
Nie. Powiedz mi, co się dzieje…
Nie.
Nic ci nie jest. Spokojnie.
Mocno oberwałeś.
Co to było?
Broń Tormady.
Zniszczył Trójkąt.
Co?
Zabił całą radę?
Nie całą.
Nie Bank.
Nevla.
Była w to zamieszana.
Tak.
I ty też jesteś.
Tormada, Nevla…
i ty.
Trzeci członek Trójkąta.
Nie dano mi wyboru.
Planowali to od bitwy pod Greenhill Gap.
Trójkąt był skorumpowany.
Nevla i Tormada chcieli, żebym zastąpiła Lud.
- Nie mogłam im odmówić. - Dobrze.
Ale co ja tu robię?
Jaką rolę odgrywam w waszej małej rewolucji?
Nie mogłam zostawić cię w Pennsie na śmierć.
Mówisz poważnie?
Właśnie byłeś świadkiem mocy tych bomb.
One wszystko zmienią.
Paya jest skończona.
Po co za nią umierać?
Za królową, która kocha innego,
gdy możesz żyć na szczycie nowego porządku?
Kocham cię.
Ryzykowałam wszystkim, by cię ocalić.
Przykro mi, że w ten sposób,
ale teraz musisz wybrać.
Wybrać?
Co?
Ciebie albo… więzienie?
Śmierć, co?
Nie.
Jeśli chcesz wrócić do Pennsy,
będę cię opłakiwać, ale nie powstrzymam.
Zawsze udawało ci się jakoś przeżyć.
Teraz musisz przeżyć.
W pałacu jest cieplej.
Jak myślisz, gdzie ona jest?
Nie wiem.
Próbowałam ją zabić już trzy razy.
Za każdym razem bardziej na to zasługiwała.
A jednak, gdy siedzę tu i słucham burzy,
zastanawiam się, czy jest jej ciepło i sucho.
Twoja siostra ma swój sposób na manipulowanie emocjami ludzi.
Myślisz, że ją znajdziemy?
Po tej burzy psy będą bezużyteczne.
Może uciekać na zachód. Może wrócić.
A może już nie żyć.
Chcę się jej po prostu pozbyć.
Sądzę, że nigdy całkiem się jej nie pozbędziemy.
Nawet gdy umrze.
Umiesz pocieszać, Tamacti Junie.
Gdybym polegał na moim uroku, zginąłbym już dawno temu.
Macie się go pozbyć. I to już.
I przez pozbyć mam na myśli zabić.
Nie. Może się nam przydać.
Jeśli ty nie potrafisz, sam to zrobię.
Nie zrobisz. Mówię ci, że może się nam przydać.
- Jest kulą u nogi. - Dosyć.
Nie możemy się kłócić między sobą.
Muszę wam przypominać, że jeśli nam się nie uda, powieszą nas za bunt.
Mówisz, jakby to był byle przewrót.
Zabiliśmy dwie trzecie Trójkąta.
To jest przewrót.
I by się udał, musimy zdobyć zaufanie ludzi.
Mąż królowej Payan nie wzbudzi zaufania.
Właśnie, że wzbudzi,
jeśli odwróci się od królowej Maghry i dołączy do nas.
Och, przeceniasz swój urok, Trovere.
Zaprzepaści naszą ciężką pracę, bo zakochała się w Payaninie.
Harlan jest bystry i wybierze zwycięzcę.
Posiada dokładną wiedzę
o każdym aspekcie obrony Pennsy i o wydobyciu węgla.
Będzie nieocenionym atutem dla naszego nowego rządu.
Nie mylę się co do niego.
A jeśli się mylisz?
To sama go zabiję.
Tormada wyjeżdża jutro. Będziesz mu towarzyszyć.
Jeśli chcesz zabrać Harlana, niech tak będzie.
Ale, Trovere…
to nie czas na sentymenty.
Skąd znasz Rangera?
Dorastaliśmy razem. W Trivantesie.
Służyliśmy razem.
Gdy zabiłem ojca, to Ranger pomógł mi uciec.
Dał mi swoje węzły, bym mógł przejść przez bramę.
Edo się o tym dowiedział i go uwięził.
Byłeś dla niego ważny.
Jestem mu winien życie.
Dlaczego tak nienawidzi Tormady?
Tormada eksperymentował na więźniach.
Wierzył, że może przywrócić wzrok.
Nie udało mu się, ale… wielu przez niego cierpiało.
Dlatego m blizny na twarzy?
Tormada wielokrotnie go operował.
Przez wiele lat.
Brzmi, jak osoba, którą warto zabić.
Tak. Powoli.
I wielokrotnie.
O kurwa.
Maghro.
To się nie uda, Maghro!
Nie umrę w ten sposób.
Słyszę cię.
Słyszę cię, głupia suko!
Ja…
Czemu przestałaś?
Maska mi spada.
To pracuj bez niej.
Nie może.
Jeśli to dostanie jej się do płuc, spali je.
Zostań na stanowisku.
Naprawię jej maskę.
Dokończ pracę.
Zamknąć ją!
Idź! Słyszałaś go.
Idź! Szybko.
Co widzisz?
Nic.
- Nie wyczuwam łuczników. - Bo ich nie ma.
I co to oznacza?
Że ufortyfikowali się i mają więcej żołnierzy.
Tak, kochanie.
Ty i Wren, weźcie Lu, idźcie do środka.
Znajdźcie dzieci i przyprowadźcie je.
Jeśli dzieci widzą, to mój obowiązek.
Dobrze. Trzeba będzie odwrócić uwagę.
- Formować szyk! - Tak jest.
Ktoś jest przy płocie z tyłu.
- Wy dwaj ze mną. - Tak jest.
Nie ma ich tu.
Przenieśliby ich do Trivantesu?
Nie. Tu budują bomby. Potrzebują ich tu.
Chodźcie.
Podnieś to.
Wracaj do pracy.
Już dobrze. Jesteście bezpieczni.
- Zabrali Shevę. - Dokąd?
Na tyły dormitorium. Zamykają nas tam za karę.
Okej.
Zabierz ich do lasu. Znajdę Shevę.
Sheva?
Sheva.
Haniwa?
Co tu robisz?
Już dobrze. Przyszłam pomóc.
- Nie wierzę ci. - Nie mam czasu na kłótnie.
Przyszyliśmy zniszczyć bomby.
Wyprowadziliśmy dzieci. Powiedz mi, gdzie są bomby.
- Wiesz o nich? - Sheva.
Są w magazynie za głównym domem.
Okej. Idź do lasu z tyłu.
Są tam moi przyjaciele z twoimi braćmi i siostrami.
Będą bezpieczni.
Oloman nas nie znajdzie.
Oloman nie żyje.
Co?
Jak to?
Zabili go Trivantianie.
Nie możemy tu zostać. Przykro mi.
Masz.
Chodź.
Nie żyją.
- Kto to? - Jest z nami.
- Trivantianie. - Ilu?
Zbyt wielu.
Wszyscy do środka.
Ranger.
Okej.
Harlan.
Stoimy w obliczu niespotykanego kryzysu.
Trivantianie mają broń, która może niszczyć całe miasta.
Idą do Pennsy, by ją zrównać z ziemią.
Jak to „całe miasta”?
Zbudowali broń naszych przodków.
Grzmot i ogień, który może rozrywać ziemię.
To absurd. Kłamią, żeby wpłynąć na warunki traktatu.
Chciałabym, by tak było.
To ma więcej sensu niż wiara,
że mają jakąś wyimaginowaną broń.
Wasza Wysokość, nie zwiodą nas ich kłamstwa…
Proszę.
Nie winię was za brak wiary.
To brzmi niedorzecznie.
Cieszyłabym się, gdybym się myliła.
Ale moim obowiązkiem, i waszym, jest ochrona Payan.
I usłyszałam dość, by wierzyć, że jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Jako wasza królowa
proszę, byście odłożyli na bok wątpliwości i wykonywali swoje obowiązki.
Wysłaliśmy grupę, by zniszczyła tę broń,
nim dotrze do naszego miasta.
Ale musimy się przygotować na najgorsze.
Wróg nas najedzie.
Jeśli chcemy go powstrzymać,
potrzebujemy nie tylko żołnierzy, ale każdego mężczyzny i każdej kobiety.
Lady Benik. Mogę liczyć na twoją ochronę?
Oczywiście, królowo.
Lordzie Diego?
Wszyscy nasi ludzie będą walczyć.
Lordzie Torrance?
Królowo.
Tamacti Junie.
Będziemy potrzebowali łowców czarowników.
Trzeba ich przekonać, by do nas dołączyli.
Dopiero co uśmierciłaś trzech z nich.
Ale oszczędziłam resztę. Musimy spróbować.
Wielki Boski Płomieniu, ogrzej nas swoją łaską.
Daj nam siłę w tych trudnych czasach,
by trzymać się naszej wiary i wykonywać twoją wolę.
Od upadku Kanzui
królestwo Payan się pogubiło.
Payanie liczą na nas, że będziemy bronić miasta.
Więc to zrobimy.
I wiem, jak i wy wiecie…
że ubrudzimy się krwią.
Powiesili trzech z nas
i możemy zawisnąć, gdy to się skończy.
Ale jak wy prędzej umrę świętą śmiercią, niż będę żył niegodnie.
- Lucien. - Nie teraz, Shiloh.
Przyszła królowa.
Królowa Maghra. Co za niespodzianka.
Maghra nie jest waszą królową.
Napisy: Agnieszka Otawska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.