Sibeth zawarła sojusz
pomiędzy zbuntowanymi łowcami a armią Tormady.
Ognia!
Nie mamy jak wyjść z miasta.
Jestem pewna,
że moja siostra wkrótce się podda.
Zabije cię.
Zabije nas wszystkich i wielu więcej, jeśli nie pójdę.
Daj to Maghrze.
- Klucz? - Mówił, że może się przydać.
Stara mapa. Co to jest?
Tunele przemytników.
Zebraliśmy wszystkich mieszkańców.
Chodźcie. Wynośmy się stąd.
Babo Vossie.
Gdzie on jest?
Wytropię tę demoniczną królową i zetnę jej głowę.
Okropny pomysł.
Mogę się przyłączyć?
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Nie może iść sam.
Za późno. Już tam jest.
To idziemy za nim. Dogonię go z Kofunem i Wren.
Nawet jeśli zabije Sibeth, to jak chce stamtąd uciec?
Nie sądzi, że ucieknie.
- Musimy iść. - Tak.
Nie.
W tunelu mamy wszystkich mieszkańców Pennsy
i wcale nie jesteśmy blisko wyjścia.
Jeśli znowu zacznie zrzucać Boski Grzmot,
to miejsce stanie się masowym grobem.
Był czas, by walczyć, ale ten czas minął.
Mój ojciec walczy.
To miejmy nadzieję, że będzie to robił po cichu.
Chcesz?
Nie, dziękuję.
Więcej dla mnie.
Mamy jakiś plan?
Znaleźć królową i ją zabić.
To bardziej cel niż plan.
Wystraszysz tym ludzi.
Już się mnie boją.
Tak, to prawda.
- Ale ty nie. - Nie bierz tego do siebie.
Nie boję się ludzi tak jak inni.
Dlaczego?
Nie jesteś szczególnie postawny.
Nie. Byłem najsłabszy w rodzinie.
Ale byłem najbystrzejszy.
Na tyle bystry, by wiedzieć, że są inne ścieżki do władzy.
Edo Voss był ogromnym mężczyzną,
ale właśnie dlatego myślał zbyt wąsko.
Chciał, by widzący prowadzili jego armie.
Ale nie pomyślał o tym,
że mogą przeczytać książki naszych przodków.
Odblokować wiedzę, która może zmienić oblicze wojny.
Całe życie szukałem władzy,
która nie brała się z tego, jak mocno potrafisz machnąć mieczem.
I oto jestem, siedzę naprzeciw ciebie.
I mogę niszczyć całe miasta, nie posiadając armii.
To coś, o czym Edo nawet nie marzył.
A to mi przypomina,
że powinniśmy już dostać jakieś wieści od Maghry.
Kiedy uznamy, że ma inne plany?
Maghra nie podejmuje decyzji szybko.
Jej rodzina na pewno namawia ją do walki.
Ale jej chore poczucie moralności sprawi, że nie powstrzyma się
przed poświęceniem własnego życia, by uratować swoich ludzi.
Skoro tak mówisz.
Tormado.
Tak.
Przygotuj bomby. Na wszelki wypadek.
Zawsze są gotowe, królowo.
To ja powinnam tam być, nie on.
Twoje poświęcenie nic by nam nie dało,
a twoi ludzie zostaliby bez królowej.
To mam poświecić męża?
Jeśli sytuacja tego wymaga. Tak.
Nie.
Maghro. Trzymaj się planu.
Mogłaś się urodzić właśnie dla tej chwili.
Niech rzeka płynie
Niech marzyciele
Obudzą naród
Chodźmy
Do nowej Jerozolimy
Powstają srebrne miasta
Poranne światła
Ulice, które je prowadzą
A syreny wzywają je
Piosenką
Jest tu
Na wyciągnięcie ręki
Trzęsąc się, drżąc
Serce mnie boli
Dochodzimy do krawędzi
Biegniemy po wodzie
Przechodzimy przez mgłę
Synowie i córki
Niech rzeka płynie
Niech marzyciele
Obudzą naród
Chodźmy
Do nowej Jerozolimy
To jej namiot. Czuję ją.
To gdzie ona jest?
- Królowo. - Wzywałeś mnie.
Ayura, powiedz, co słyszysz.
Nic.
Nic?
Żadnych głosów. Żadnych narzędzi.
Żadnego skwierczenia jedzenia na patelni ani trzasków ognisk.
Żadnego płaczu dzieci.
Tylko stłumiony odgłos wielu stóp.
Stłumiony?
Stłumiony przez ziemię.
Są pod ziemią.
Ukrywają się.
Nie. Idą.
Tunel.
Znaleźli drogę ucieczki.
Bomby gotowe?
Tak, królowo.
Zbombarduj ich.
- Zabij ich! - Ognia!
Ognia!
O nie.
Kurwa.
Chodź.
- Wie. - Tak.
Idźcie dalej!
Mówiłem, że macie iść dalej!
Słyszysz coś?
Nie.
Nie przestawaj.
Ognia!
Obrócić o dziesięć stopni!
Potwierdzić!
- Gotowe! - Gotowe!
Ognia!
Stać!
- Kofunie? - Zaczekajcie tu.
Kofunie.
Zatrzymaliśmy ich.
Wyśmienicie.
Jeszcze raz.
Kofunie?
Tak?
Uciekaj! Biegiem!
Kofunie!
Kofun!
Myślisz, że ktoś to słyszał?
- Kto tam? - Kapitanie?
Są wśród nas!
- Nowy plan? - Nowy plan.
Walcz!
Kofun!
Kofun.
Jesteś cały?
Tak. Niczego nie złamałem.
- Na pewno? - Wolffe jest cały?
Tak.
Nie możemy iść dalej.
Nie możemy tu zostać. Zostaniemy pochowani żywcem.
Bomby wciąż spadają.
Jeśli dojdzie do tego, że mamy wybrać, jak zginiemy,
to wolę zginąć, walcząc za naszą ziemię, niż chowając się pod nią.
Zgadzam się.
Ja też.
I ja.
- Generale. - Co jest?
- Walki. W obozie. - Łowcy?
Nie łowcy i nie Trivantianie.
Dwaj mężczyźni. Jeden bardzo duży.
Baba Voss.
Zinfiltrowali obóz.
Ogłosić alarm! Intruzi w obozie!
Intruzi w obozie!
Pieprzyć to. To się musiało w końcu stać.
Byli tu. Chodźmy.
Babo, jesteś martwy?
Nie.
- Ja też nie. - Chodźmy w stronę bomb.
Wstajesz?
Daj mi chwilę. To wielki skurwiel.
Maghra.
- Czemu przyszła teraz? - Przerwać atak.
Nie przestrzegała warunków.
Moja siostra jest prosta i przewidywalna.
Nie udało jej się ocalić ludzi.
Teraz poświęci siebie, by ocalić tych, którzy pozostali.
Powinniśmy kontynuować atak. Wciąż mają armię.
I za kilka chwil to będzie nasza armia.
- Jak możesz ufać… - Tormado.
Doszedłeś we mnie i zbombardowałeś miasto, aż się poddało.
Masz całkiem dobry dzień. Nie psuj go.
Stać!
Poruczniku Moss!
Każdy wolny żołnierz powinien szukać intruzów!
Tak jest.
Słyszeliście. Rozejść się.
Maghro.
Cieszę się, że przyjęłaś moje zaproszenie.
Przykro mi, że do tego doszło.
Czyżby?
Wiem, że uważasz, że się mylę, ale tak jak ty
staram się robić to, co uważam za słuszne.
Zabijając niewinnych ludzi?
Nie męczy cię twoja własna przemądrzałość?
- Chroniłam cię. - Zdradziłaś mnie.
By chronić innych.
I kręcimy się w kółko.
Sibeth.
Pozwól, że ci przypomnę, że już próbowałaś mnie zdetronizować.
A teraz spróbowałaś znowu.
I w obu przypadkach
tragiczne konsekwencje twoich buntów
jakimś sposobem cię zaskakują.
Zastanawiam się, czego potrzeba, żebyś zrozumiała, że nie jesteś
i nigdy nie będziesz królową.
Nigdy nie chciałam nią być.
Sądzę, że żadna z nas w to nie wierzy.
Nie wystarczyło ci to, że byłaś ulubionym dzieckiem.
Chciałaś mieć to, co było moje.
Nie chodzi o nas.
- Nie? - Sibeth.
Możemy to naprawić.
Wciąż jest szansa na to, by wszyscy dostali to, czego chcą.
Ja już mam to, czego chcę.
Nie zabijesz mnie.
Możesz mnie nienawidzić, ale wiem, że wciąż mnie kochasz.
Nigdy nie cierpiałaś z powodu braku pewności siebie.
Wciąż jesteś siostrą, którą kochałam całe życie.
Która zaplatała mi włosy.
Która robiła dla mnie lalki.
Która zabierała mnie do swojego łóżka, gdy grzmiało.
Moja siostra.
Która śpiewała mi do snu w nocy, gdy umarła mama.
Nigdy nie straciła cierpliwości.
Nigdy nie puściła mojej ręki.
Gwiazda błyszczy jasno nad tobą
Nocna bryza zdaje się szeptać
Kocham cię
Ptaki śpiewają na jaworze
Wyśnij w nocy sen o mnie
I tak muszę cię zabić.
Nie mam innego wyjścia.
Wiem.
Już po wszystkim, królowo?
Nie jestem twoją królową!
Zabić ją.
- Maghra! - Tamacti.
Formować szyk!
- Tamacti. - Jestem obok.
Gotowi!
- Chciałeś walczyć. - Zgadza się.
- Kofun! - Tutaj.
Do ataku!
Wznowić atak!
Strzelać! Zrównać to miasto z ziemią!
Tormada.
- Tormada! - Baba Voss!
Liczyłem, że na ciebie wpadnę.
Tato!
Zatrzymać ich!
Babo Vossie! Jesteś wciąż z nami?
- Nie popełnię dwa razy tego błędu. - Tormada!
Nie!
O Boże!
Kurwa mać!
Tato!
Jesteś ranny?
Nic mi nie jest.
Nie idź za mną.
- Dokąd idziesz? - Zakończyć to.
Tato, nie możesz. Jesteś ciężko ranny.
Nie idź za mną.
Zostanę z tobą.
Nie. Musisz tu zostać.
Musisz mnie chronić swoimi strzałami jak zawsze.
Haniwo.
Kocham cię.
Spójrz na mnie. Kocham cię.
Pamiętaj, czego cię nauczyłem.
Jestem Baba Voss.
Maghra.
Baba.
Widzę cię.
Tato!
Tato.
Przechodzę codziennie rano obok sklepów i domów.
Słyszę rodziny w środku…
Jak rozmawiają. Śpią.
Śmieją się. Płaczą.
Gdy ich słucham,
czuję się jak matka, która budzi się w nocy, by sprawdzić, czy dziecko oddycha.
Wiem, że nie jestem tam, by ich słuchać.
To ciebie szukam.
Ostatnie echo ciebie wciąż odbija się między górami.
Pozostawiłeś po sobie ogromną pustkę,
która codziennie mnie budzi i zmusza do wyjścia.
Nigdy tego nie chciałeś.
Wiem o tym.
I codziennie myślę o tym, co ci odebrano.
Co ja ci odebrałam…
w służbie korony, na którą nie wiem, czy zasługuję.
Twoje dzieci czują twoją nieobecność tak samo jak ja.
Ale ich przyszłość, za którą oddałeś życie,
rozciąga się przed nimi bogata w możliwości.
Twoja córka poszła w ślady matki
i wzięła ślub z Trivantianką.
Dwie widzące kobiety idą razem przez świat.
Nie będzie im łatwo i boję się o nie.
Ale słyszę miłość w ich głosach, gdy rozmawiają.
I cieszy mnie to, że Haniwa znalazła miłość.
Kofun przyzwyczaja się do bycia ojcem.
I wiem, że ponieważ ma syna, nie minie ani jeden dzień,
gdy nie pomyśli o własnym ojcu.
Przyciąga mnie to okropne miejsce…
gdzie w zwęglonej ziemi leżą szczątki mojej siostry i mojego męża.
I zastanawiam się, jak kiedykolwiek coś wyrośnie w tej spalonej,
zniszczonej ziemi.
Nie wiem, dokąd się udajemy, kiedy umieramy.
Ale gdziekolwiek jesteś,
mam nadzieję, że znalazłeś pokój, którego tak szukałeś w życiu.
Dla siebie i dla nas wszystkich.
I mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Nikt nie zaprzecza, że mamy dług wobec Payi
za pokonanie Tormady i zniszczenie jego broni.
Sama ledwie uszłam z życiem podczas jego ataku na nasz rząd.
Jednak nie możemy podpisać tego ani żadnego innego traktatu
z narodem, który będzie dawał schronienie widzącym.
Wszyscy byliśmy świadkami niszczącej siły wzroku.
Takie jest stanowisko Trivantian,
że wzrok stanowi dla nas wszystkich zbyt duże zagrożenie.
Rozumiem wasze stanowisko.
Ale to nie wzrok skonstruował bomby Tormady,
ale okrutne wykorzystywanie widzących dzieci przez Tormadę,
które posiadły wiedzę starożytnych.
I to tej destrukcyjnej wiedzy, a nie samego wzroku,
trzeba zakazać.
Widzący zawsze będą bramą do takiej wiedzy.
I zawsze znajdzie się człowiek taki jak Tormada,
który postanowi ich wykorzystać.
Jesteśmy z trójką widzących osób,
które odegrały ogromną rolę w pokonaniu Tormady
- i zniszczeniu bomb. - Tak.
I jak powiedzieliśmy wcześniej, udzielimy im amnestii.
A po co nam ona?
Nie zrobiliśmy nic złego.
Tak naprawdę, gdyby nie my,
to Tormada i jego bomby właśnie niszczyliby wasze miasto.
Haniwo, to nie jest odpowiednia pora.
- Nie? A kiedy? - Królewno!
Obawiam się, że zapominasz, z kim rozmawiasz.
To chyba ty zapomniałaś.
Pani ambasador, przepraszam…
Wzrok nie wraca! On już tu jest.
I na waszym miejscu byłabym wdzięczna, że oferujemy wam pokój,
bo nie chcecie mieć w nas wroga.
- To groźba? - Oczywiście, że nie.
Pani wybaczy. Musi pani zrozumieć,
że na mnie i moją siostrę polowano przez całe nasze życie
z powodu tego, jacy się urodziliśmy.
Przeświadczenie, że ja lub ktoś do mnie podobny może być zagrożeniem
dla niewidzących opiera się na przesądach i strachu,
a nie na tym, kim naprawdę jestem.
Bo to, kim jestem, nie ma nic wspólnego z tym, że widzę.
Jestem synem.
Jestem ojcem.
Jestem Payaninem.
Ale co najważniejsze, jestem waszym partnerem w pokoju.
Więc proszę. Możemy kontynuować?
Dobrze.
Haniwo.
Tak.
Przyjęła?
Zgodzili się na kontynuację rozmów.
A teraz?
Nie ma wyboru.
Musi myśleć o królestwie. Nie chcemy kolejnej wojny.
Obiecała nas chronić.
Ma całe królestwo do ochrony.
A jako królewicz i królewna, my także.
Chyba nie uważasz, że zostaniesz tu królem?
Któreś z nas zastąpi mamę.
Payanie nie zgodzą się na widzącego króla.
A nawet jeśli się zgodzą, Trivantianie na to nie pozwolą.
Słyszałeś, co powiedzieli.
Zapomnij o byciu królem czy królową. Oni nie chcą, żebyśmy istnieli!
- Dlaczego jesteś taka zła? - A dlaczego ty nie?
Nigdy nie będziemy tu pasować.
To nie jest nasz świat.
Tutaj jest moja rodzina.
Tutaj wychowam syna.
Twój syn będzie żył w innej rzeczywistości niż ty.
Moje dzieci mi nigdy nie wybaczą.
Ocaliłaś tysiące istnień, w tym ich.
Dałaś podwaliny prawdziwego dialogu z Trivantesem.
Ale wzrok jest znowu zakazany.
Gdy byłem młody, mój ojciec łowił łososie.
W każdą jesień zabierał mnie nad rzekę i łowiliśmy.
Przez pierwszych kilka dni zwykle nie łapaliśmy nic.
Potem udawało nam się złapać jedną rybę.
Dwie.
To ledwie starczało dla domu.
Ale pozwalało myśleć, że kolejnego dnia złapiemy więcej.
Pięć, dziesięć łososi.
Wkrótce w całej rzece roiło się od łososi.
Wzrok powraca.
My spotkaliśmy pierwszych kilka ryb płynących w górę strumienia.
Będzie ich więcej.
Niektóre na pewno już tu są.
Inne przypłyną.
Żadne prawo i żadna religia tego nie powstrzyma.
To jak sobie z tym poradzimy w naszym kraju to nasza sprawa.
Trivantianie jasno określili swoje stanowisko.
Politycy przestrzegają zasad, o których nic nie wiedzą.
Wojna o wzrok będzie się toczyć
nie między Payą a Trivantesem, a w miastach.
W rodzinach.
W naszych sercach.
Tak czy inaczej, natura zrobi swoje.
Zawsze robi.
Cóż…
wygląda na to, że ty się z tym pogodziłeś.
Jedyną zaletą tego, że się potwornie pomyliłem,
jest to, że teraz jest mi łatwiej akceptować nowe pomysły.
Pachnie śmiercią.
Myślę, że Baba wiedział, że zginie w walce.
Kiedyś mi powiedział,
że na śmierć trzeba sobie zasłużyć, tak jak na życie.
Swoim ostatnim oddechem pokonał całą armię.
I tym samym ocalił nas wszystkich.
Myślę, że zasłużył sobie na śmierć.
Brzmisz, jakbyś mu zazdrościł.
Może.
Ale gdy wciąż chodzę po tej ziemi,
postaram się uchronić cię przed kłopotami.
Zginęłabym bez ciebie, Tamacti.
To smutne dla nas obojga.
Tęsknię za nim, Rangerze.
Baba był olbrzymem,
więc to ma sens, że powstała ogromna dziura
w przestrzeni, którą wypełniał.
Baba umarł dla ciebie.
Dla nas wszystkich.
Ale to ważne, by pamiętać, nie to, że umarł dla ciebie,
ale że dla ciebie żył.
To by powiedział, gdyby tu był.
Słyszałam, że Lu przyjechała.
Tak.
Jutro wracamy do domu.
Możecie zostać.
Dzięki, ale Lu i ja
nie lubimy tłumów ani ludzi, ani tłumów ludzi.
Mogę dać wam konia.
Nie.
Wilki go zjedzą.
Haniwa!
Charlotte?
Haniwa!
Charlotte!
Hej.
Nie wiedziałam, że wracasz.
Nie, nie wracam. Nie na długo.
Chciałam się upewnić, że nic ci nie jest.
Przykro mi z powodu Baby.
Usłyszałam, że wzięłyście z Wren ślub i bardzo się cieszę.
Nie wiem, czy najpierw mam mówić o tej smutnej rzeczy,
a potem o wesołej? Czy odwrotnie,
a może wcale o tym nie mówić.
Jak poszło z Kompasem? Jak się mają Sheva i dzieci?
Małe świetnie.
Ale Sheva chyba mnie nie lubi.
Ja też jej nie lubię, więc to się jakoś wyprostuje.
Prosiła, żebym ci to dała.
Mówiła, że zrozumiesz.
Życzy ci szczęśliwej podróży.
Czyli wnioskuję, że dokądś się wybierasz?
Pójdziesz z nami?
Nie tym razem.
Ale miło, że pytasz.
Kto mnie będzie bronił?
Teraz masz od tego Wren.
A ona ma ciebie.
Potrzebują mnie w Kompasie.
Dzieci Jerlamarela nie pozwolą nam się nudzić i…
mam przeczucie, że będzie ich więcej.
Dobrze, że mają ciebie.
Im to powiedz.
Małe gnojki.
Bądź ostrożna.
Ty też.
Dziękuję.
Przyjemność po mojej stronie. Nie płaczę.
Znajdziesz mnie?
To ty widzisz.
Ty mnie znajdź.
Nie chcesz się pożegnać?
To by nie poszło dobrze.
Zobaczę ich znowu.
Robi się zimno.
Niedługo nadejdzie zima.
Minął prawie rok i nie ma wieści od Haniwy.
Może minąć jeszcze sporo czasu.
Myślisz czasem o Alkenny?
Codziennie.
Nasza czwórka zawsze razem.
Na pewno czasem było chłodno, ale we wspomnieniach zawsze jest ciepło.
Myślałam, że gdy będę królową,
będę w stanie nam to dać.
Ale gdy wyruszyliśmy, by odnaleźć Lawendową drogę,
już nigdy nie mieliśmy znowu być tą rodziną.
Nie.
Ale wciąż jesteśmy rodziną.
Dobrze się zaprezentuj przed radą.
Zdobyłeś ich zaufanie.
Może urodziłeś się, by to robić.
Haniwa twierdzi, że królestwo nigdy nie zaakceptuje widzącego króla.
A ty co twierdzisz?
Wiem, co tata by powiedział. Powiedziałby:
„Myśl jak niewidomy. Oczy cię zdradzają”.
Myślę, że oczy mnie zdradzały.
I znowu to zrobią.
Co chcesz powiedzieć?
Moja matka jest królową.
Mój ojciec zginął, próbując ocalić królestwo.
Jeśli wcześniej nie byli moimi ludźmi, to teraz nimi są.
Nie mogę służyć ludziom ani mojemu synowi,
jeśli będę postrzegał świat inaczej niż oni.
Mówię, że widziałem już dość.
Chcę żyć w takim samym świecie jak mój syn.
Chcę słyszeć, odczuwać, wąchać to, co on.
Kofunie.
Z tego nie ma powrotu.
Musiałbyś być całkiem pewien.
Jestem pewien.
Dotarłyście.
Znasz nas?
Nie. Jeszcze nie.
Ale cieszę się, że nas odnalazłyście.
Jak pewnie się domyślacie,
każdy był w podróży podobnej do waszej.
Jestem Michaela. A ty?
Haniwa.
Wren.
Witajcie, Haniwo i Wren.
Nie stójcie tak. Chodźcie i poznajcie wszystkich.
Witaj.
Cześć.
Cześć. Dobrze cię widzieć.
Cześć.
Napisy: Agnieszka Otawska
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.